Soul in een zee van licht

Met Stevie Wonder en Marvin Gaye behoorde Curtis Mayfield tot de kleine groep soulzangers die muziek met een boodschap maakten zonder dat die muziek daar onder leed. Integendeel zelfs, de boodschap werd verpakt in dermate aanstekelijke funk dat je ze alleen maar, al vingerknippend en het ritme met de voet meetikkend, onvoorwaardelijk gelijk kon geven.

Mayfield ontwikkelde zich van gospelkoorknaap, eind jaren vijftig, tot een veelzijdig muzikant. In de jaren zeventig mengde hij soul met psychedelische rock en funk, en beoefende ook nog eens een geheel eigen, latin-achtige manier van gitaarspelen.

Zijn absolute meesterwerk is de soundtrack van Superfly, een zogenaamde blaxploitation film uit '72. Van die plaat worden hier `Freddie's Dead' en `Pusherman' uitgevoerd. Het is een wonder dat Mayfield slechts drie begeleiders nodig blijkt te hebben om dat warme, rijke geluid te creëren. De opnamen dateren uit '88, twee jaar voordat Mayfield door een ongeval vanaf zijn nek verlamd zou raken. De beelden zijn destijds gedraaid op film, en er is duidelijk niet bezuinigd op licht. Niks sfeervol en donker: tot voorbij de achterste rijen baadt alles in een zee van licht. Voordeel is dat je precies ziet wat de muzikanten doen, nadeel dat je bij wijze van spreken de vlekken op de morsige muren van Ronnie Scott's jazzclub ziet. Het publiek zit erbij alsof het vrijkaartjes had gekregen om de opnamen bij te wonen: te jong, te braaf, te blank. Maar Mayfield laat zich er niet van weerhouden een geïnspireerd optreden te geven. Ook met vroeg stichtelijk werk als `It's All Right', `I'm So Proud' en `People Get Ready', en dat wonderlijke mengsel van swing en zijn hoge, schijnbaar breekbare stem `Move On Up'. En ook al zie en hoor je wat er gebeurt, het blijft een mirakel dat hij met zo weinig middelen zulke rijk geschakeerde muziek kan maken. Fantastisch concert kortom, dat op deze dvd helaas na elk nummer wordt onderbroken door een stukje interview met Mayfield. Grootste ergernis: zit je ademloos te luisteren naar een prachtige uitvoering van `Billy Jack', wordt dat plotsklaps onderbroken door de geblondeerde kop van Paul Weller die zijn idool een vraag stelt. Foei, Paul.