Kenul

Als ik al een ambitie had op de middelbare school – behalve het blonde meisje voor me bij scheikunde zoenen – dan was het om ooit in het buitenland te studeren. Bij het blonde meisje ben ik nooit ver gekomen, maar dankzij mijn hbo-studie belandde ik in Athens, Ohio. Een trimester studeerde ik Amerikaanse geschiedenis aan de Universiteit van Ohio. Daar ontmoette ik Kenul.

Kenul was 22 jaar. Ze kwam uit Azerbajdzjan en was buitengewoon mooi. Ze had slanke benen, een smetteloze huid, zwart haar en grote, zwarte ogen. Ik ontmoette haar in een café. Terwijl om haar heen volop werd geflirt, gedronken en gezongen, staarde Kenul zwijgend voor zich uit. Misschien was ze eenzaam, dacht ik. Hoopte ik.

Met de moed van de halfdronken man sprak ik haar aan. We praatten even. Ze had een beurs gewonnen voor een postdoctorale opleiding public relations. Het was niet haar eerste keer in de VS. Ze had al een jaar in Kentucky gestudeerd.

Daar was ze erachter gekomen wat het is om vrij te zijn. Met tranen in haar ogen zei ze nooit meer in het voor vrouwen verstikkende Azerbajdzjan te kunnen wonen. Niet dat ze van de VS hield: Amerikanen dachten volgens haar alleen aan geld. Maar alles was beter dan gevangen te zitten in haar vaderland.

Kenul ergerde zich aan de rook en het lawaai in het café. Ik vroeg of ze een wandeling wilde maken. Ze knikte. Op de reling van een bruggetje, onder de heldere maan, hadden we het over de dingen waarover studenten praten die elkaar net kennen: familie, toekomstdromen, studie, geloof en liefde. Kenul had van een Russische jongen gehouden. Ze had hem leren kennen aan de Universiteit van Kentucky. ,,Only when he left did I realize that I loved him.''

We liepen door de verlaten straten en ik pakte haar hand. Voor haar deur probeerde ik haar te zoenen. Ze leek te schrikken; onze tanden botsten tegen elkaar en ze stamelde iets dat ik niet verstond. Ik deed nog een poging. Onze monden raakten elkaar en ik streek met mijn tong over haar lippen. Ze trok haar hoofd terug en nam haastig afscheid.

Een paar dagen later probeerde ik het opnieuw. Weer trok ze haar hoofd terug. Ik wilde weggaan, tot ze vroeg: ,,Tabe, why do people kiss?'' Het duurde even voor ik begreep wat ze bedoelde. Kenul, dat beeldschone meisje van 22 in het elegante rokje en strakke truitje, had nooit het verband tussen zoenen en seks gelegd en dat na een jaar in de VS.

,,People kiss because they like it'', probeerde ik. Kenul keek twijfelend. Haar eigen ervaring was duidelijk onplezierig geweest.

,,Maybe you don't know how to do it'', zei ze. Beledigd antwoordde ik dat ze het eerste meisje was dat klaagde. Ze zweeg, maar niet voor lang. Ze wilde weten wat seks is en hoe het precies in zijn werk gaat. De volgende dag gingen we naar de universiteitsbibliotheek. Ik vond een boek waarin de werking van het mannelijk geslachtsorgaan werd uitgelegd. In bed stond ze op een demonstratie. ,,It's a miracle!'', riep ze uit.

,,No, it's blood'', antwoordde ik schaapachtig. Ik wist niet goed om te gaan met de situatie. Ik voelde me meer dokter dan minnaar. Maar Kenul zei dat ik belangrijk voor haar was, dat ze niet wist wat te doen als ik over drie maanden weer weg ging. Haar aanhankelijkheid benauwde me en mijn verliefdheid verdween. Na een week zei ik dat we afstand van elkaar moesten nemen. Kenul schreeuwde dat ik haar niet mocht verlaten. Ze greep me vast. Ik hield vol. Ze draaide zich om en rende weg.

Kenul is nooit teruggegaan naar Azerbajdzjan. Net voordat haar visum afliep, twee jaar nadat ik haar had leren kennen, trouwde ze met een medestudent die een verblijfsvergunning bezat. Voor zover ik weet, wonen zij en haar man ergens in Amerika.

    • Tabe Bergman