Iedereen is stout

Ik ben een brave oude dame van 64 en ik wilde u eigenlijk het volgende verhaal vertellen: hoe ik voor een stoplicht stond met een auto voor mij, waarvan de bestuurder niet in de gaten had dat het licht op groen sprong. Ik gaf een korte stoot op mijn claxon en dat hielp. Een stoplicht verderop stond ik weer achter hem. Wat deed de snoodaard? Hij reed achteruit en gaf mijn auto een duw!

Dat was op 5 oktober, dus ik las uw artikel `Iedereen is stout' (Z, 5 oktober) met veel instemming.

Maar zondag, de 6de, ging ik per trein naar Haarlem. Geheel verdiept in mijn boek (`Familieziek' van Van Dis) verliet ik de trein om er, toen ik de trein in de verte zag verdwijnen, achter te komen dat ik mijn tas met ALLES erin (portemonnee met 50 euro, pinpasje, Bijcard, rijbewijs, autopapieren, agenda, mobieltje, kauwgum en nog veel meer), in de trein had laten staan. Allemaal de schuld van Adriaan van Dis. Toch?

De NS-man in Haarlem deed wat hij kon, geen resultaat en ik reed zonder plaatsbewijs (geen controle) terug naar Rotterdam waar ik mijn verlies opgaf. Men gaf mij niet veel kans. Toen kwam ik thuis, in zak en as. Tot de telefoon ging: de spoorwegpolitie, mijn tas was gevonden.

Meteen naar CS met de metro. Pech, controle. Ik had geen cent, alleen mijn verhaal. Dat werd geloofd en ik mocht met een zogenoemd dienstbewijs door. De spoorwegpolitie hoefde mij niet te zeggen hoe stom ik was geweest, dat deed ik zelf. En...alles zat er nog in. Wie mijn tas aan de conductrice heeft gegeven, ik weet het niet, maar ik dank hem/haar niet alleen namens mijzelf maar namens alle mensen die normen en waarden hoog houden en daarnaar handelen. Juichend kwam ik voor de tweede keer door de controle bij metrostation Coolhaven, mijn tas omhoog. `Fijne avond, mevrouw!', wensten ze mij.

Twee ervaringen in een weekend, maar de tweede geeft de doorslag.

    • Maddy Knol