BIJEENGEDREVEN DOOR HET GEVAAR

Jenne Hoekstra over de psychose van zijn broer:

,,Op 13 mei 2001 kreeg mijn broer een psychose. Ik was op dat moment ver weg en kreeg het nieuws twee dagen later te horen. Hij zou nog vier psychosen krijgen, waarvan twee in een psychiatrische kliniek in Venray. Inmiddels gaat het weer goed met hem.

,,Bij een psychose is het alsof je geest door een blender wordt gehaald. De stukjes geest vinden daarna ook niet allemaal weer hun oude plekje terug. De artsen, psychiaters en hulpverleners zagen het aanvankelijk dan ook somber in. Zij wilden ons niet verontrusten, maar opperden toch voorzichtig dat schizofrenie niet uitgesloten kon worden.

,,Hij werd opgenomen op de psychiatrische afdeling van het Algemeen Ziekenhuis en als ik op bezoek kwam, klaagde hij over het matras dat niet goed lag. Misschien zaten er microfoons in. Ik legde hem uit dat dat niet het geval kon zijn, maar hij leek niet overtuigd. Hij zag er slecht uit, de psychose had hem uitgeput. Het slijm liep uit zijn mond door de valium en hij liep stram als een bejaarde. Mijn broer was bijna een vreemde voor me.

,,De laatste psychose zagen we aankomen. Hij werd weer achterdochtig en angstig. De daaropvolgende dagen bracht hij door in een open isoleerkamer. Hij had hier zelf om gevraagd. Hierna heeft hij nooit meer een psychose gehad. Wat de oorzaak was van zijn angsten, zijn paranoïa en zijn onophoudelijke associatieve praat, is nog altijd een raadsel. Nu is alleen nog aan zijn goedgevulde medicijnkast te zien dat hij een psychiatrisch patiënt is.

,,Pas sinds kort realiseer ik me hoezeer de familie hierdoor veranderd is. Vroeger hoefden familiebanden niet beschermd te worden, want ze waren vanzelfsprekend. Pas toen we bijeen werden gedreven door het gevaar, beseften we hoe teer onze relatie was. Voor de buitenstaander is dit niet te zien, maar we zijn naar elkaar toe hartelijker geworden. Waar vroeger een zoen voldeed, zijn dat er nu drie en een omhelzing. Eigenlijk is het net alsof we meer van elkaar zijn gaan houden, want het cliché is waar: pas als je iets (bijna) verloren hebt, weet je wat het voor je betekent.''

Jenne Hoekstra is 24 jaar en studeert illustratie en fotografie aan de academie voor beeldende kunst en vormgeving Minerva in Groningen