Benevelde zanger van The Vines gilt als een mager speenvarken

Hooggespannen verwachtingen werden letterlijk aan splinters geslagen. Hoe lang zou het geleden zijn dat er voor het laatst een dure elektrische gitaar op een gloednieuw drumstel kapot werd geslagen? Toen The Who het deed in de sixties was het een oprechte uiting van jeugdige frustratie, door de oudjes hoofdschuddend afgedaan als schandalige geldverspilling. Gisteren bij The Vines leek het meer op een ingecalculeerd teken van onmacht. Hoe ga je om met de reputatie dat je de toekomst van de rock & roll bent, terwijl je bij je Nederlandse podiumdebuut te stoned bent om op je benen te staan? Pats! Sla de hele santekraam aan barrels, terwijl roadies erop toezien dat de schade binnen het budget blijft.

Er werd nogal wat van de Australische groep The Vines verwacht, op grond van het album Highly Evolved dat om de sterke rocksongs en de onstuimige energie vergelijkingen opriep van The Beatles tot Nirvana. Zanger/gitarist Craig Nicholls werd al bij voorbaat gekroond tot een nieuwe Kurt Cobain, hoewel hij in interviews liet weten dat hij voor zelfmoord met een jachtgeweer te positief in het leven staat. The Vines werden door een trendy rockpubliek omarmd als de logische volgende stap van de rock-renaissance die door The Strokes en The White Stripes in gang was gezet.

Nicholls is een groot talent; dat moet zelfs na zijn destructieve vertoning in de uitverkochte Melkweg gezegd worden. Hij speelt gitaar alsof hij met het instrument vergroeid is en hij heeft een machtige zangstem, die hij in het hoge register kan laten gieren alsof AC/DC en Led Zeppelin hem op de hielen zitten. Maar in zijn benevelde toestand leek hij de liederlijkheid ten top. Hij liet zijn stem zo galmen en jengelen dat het een persiflage op zichzelf werd. Zijn band van drie kleurloze jongens, waarvan de akoestische gitarist alleen sporadisch werd ingezet, liet zich naar de achtergrond dringen door de exhibitionistische frontman.

In de relatief rustige nummers Homesick en Mary Jane schemerde iets van alle beloftes door. Anders was dat in de zinloze cover van de Outkast-hit Ms. Jackson, waarin Craig Nicholls volstond met het eindeloos opdreunen van het refrein. Hij gilde als een mager speenvarken, alsof hij zijn muziek niet serieus wenste te nemen. Zijn grote destructie-act vond plaats bij het schreeuwnummer Fuck the world, toch al geen hoogtepunt van subtiliteit in het Vines-repertoire. Het gitaargooigeweld riep de vraag op hoe lang Nicholls die obligate wildemansact vol kan houden, voordat hij beseft dat zijn muziek een nuchtere benadering verdient.

Concert: The Vines. Gehoord: 10/10 Melkweg, Amsterdam.

    • Jan Vollaard