Van Moorsel keert weg al beetje de rug toe

Leontien van Moorsel (32) was gisteren dé favoriet bij het wereldkampioenschap tijdrijden. De achtvoudige titelhoudster stelde teleur met een tiende plaats. ,,Soms moet je verliezen om te beseffen hoe mooi winnen is.'

Het asfalt op het autocircuit van Zolder voelde als stroop. Ze dacht dat de remmen van haar fiets aanliepen. Elk bruggetje op het bijna vlakke parcours leek op een col van de buitencategorie. Ze reed met een te zwaar verzet, zoals wielrenners in een vormcrisis plegen te doen. Ze verspeelde op een afstand van 23 kilometer bijna een minuut op de Russische winnares Zoulfia Zabirova. Een negende wereldtitel was gisteren niet voor Leontien van Moorsel weggelegd.

Na afloop kreeg ze een opbeurend telefoontje van zanger Lee Towers, een vriend van haar schoonvader Joop Zijlaard, sinds jaar en dag haar gangmaker op de derny. Ze had eigenlijk geen steunbetuiging nodig. Haar tranen bleven verborgen achter een dikke laag make-up. Ze accepteerde de onverwachte nederlaag zoals het een sportvrouw van het jaar betaamt. It's all in the game. Het trainingsbeest hoefde niemand de schuld te geven. ,,Ik heb duizend dooien zitten sterven.'

Tinus had gisteren geen goede benen en was slecht bestand tegen de schrale noordenwind. Ze kon de zware versnelling niet ronddraaien en reed al na een paar kilometer een verloren race. Bij de eerste doorkomst hoorde ze van haar tegenvallende tussentijd en toen was het alleen nog maar een kwestie van de race uitrijden. Ze eindigde als tiende, ver voor haar landgenote Mirjam Melchers die met een 24ste plaats genoegen moest nemen.

Het nieuws over de kanker van haar vader wilde Van Moorsel niet als excuus hanteren. Ze had een dag voor de tijdrit vernomen dat er in de buurt van zijn beschadigde longen geen uitzaaiingen waren geconstateerd. Ze had moed geput en was gebrand op een goede prestatie. Ze wilde aan hem de wereldtitel opdragen. Ze zag na afloop nog wel een lichtpuntje in de Belgische duisternis. ,,Soms moet je verliezen om te beseffen hoe mooi winnen is', sprak de winnares van drie gouden medailles bij de Olympische Spelen van Sydney.

Van Moorsel wil haar imposante wielerloopbaan over twee jaar afsluiten. Dan doet ze mee aan de Spelen in Athene. Volgend seizoen hoopt ze in de ijle lucht van Mexico het werelduurrecord te verbeteren. Een eerste poging mislukte vorig jaar op de overdekte baan van Manchester. Ze had zich een verkeken op de loodzware voorbereiding en was uit haar concentratie gehaald door de aanslagen die een dag eerder in de Verenigde Staten plaatshadden. Ze heeft een klein hartje, zegt ze ten overvloede.

Eind vorige maand nam ze revanche tijdens het WK baanrennen in Kopenhagen. Ze won de wereldtitel op de achtervolging en leek in supervorm voor een dubbelslag in Zolder. In een tijdsbestek van nog geen twaalf dagen verdween de kracht uit haar lichaam. De souplesse die ze op de baan etaleerde, bleek op de weg geen graadmeter. De verschillende disciplines vereisen een verschillende voorbereiding, gaf ze gisteren ruiterlijk toe. ,,Ik ben ook maar een mens van vlees en bloed.'

Misschien moet ze zich volgend jaar specifiek gaan voorbereiden op de baan, dacht haar coach en echtgenoot Michael Zijlaard. Op de achtervolging is ze de afgelopen jaren superieur geweest. Op dit onderdeel maakt ze de meeste kans op titelprolongatie in Athene. Op de weg heeft ze meer concurrentie, zoals in Zolder weer eens werd bevestigd. Voor het vrouwenwielrennen was het een goede zaak dat haar hegemonie gisteren werd doorbroken. In een sport die doorgaans veel meer verliezers dan winnaars oplevert, staat Van Moorsel wel erg vaak op de hoogste trede van het erepodium.

De tweevoudige winnares van de Tour Féminin onderscheidt zich niet alleen in sportief opzicht van haar concurrentes. Ze trekt meer aandacht van de media, ook vanwege haar vlotte babbel en haar spontane gedrag. Ze verdient veel geld aan de reclame. De fietsende reclamezuil spreekt uit piëteit met haar collega's van onrechtvaardigheid. Zij klagen steen en been over hun geringe inkomsten. In de wetenschap dat zij in deze kleine tak van sport nog nooit een internationale prijs hebben gewonnen.

Van Moorsel werd in Zolder omringd door een bataljon journalisten, fotografen en cameralieden. Ze maakte geen gefrustreerde indruk en stond de pers zoals altijd vriendelijk te woord. Haar Brabantse dialect was doorspekt met Rotterdamse uitdrukkingen. De inwoonster van Nieuwerkerk aan den IJssel had ,,slechte poten' en ,,de wind stond vol op mijn bolo'.

Even verderop werd de zwaar teleurgestelde Melchers bijna genegeerd door de nationale pers. Ze vond steun bij haar ouders en bij haar levenspartner Jean Paul van Poppel, die in de functie van bondscoach achter het stuur van de volgwagen zat. De uitblinkster in de wereldbekerwedstrijden koesterde nauwelijks revanchegevoelens en gaf zichzelf weinig kans voor de wegwedstrijd op dit WK.

Van Moorsel was dezelfde mening toegedaan. Ze behoort zaterdag zeker niet tot de favorieten. Met deze uitspraak nam ze als het ware afscheid van de weg. Met het oog op de Spelen in Athene gaat ze zich meer en meer richten op de baan. ,,Ik word een dagje ouder en moet misschien beter naar mijn lijf luisteren.'