Niet bellen!

Mooi zeilweer. Maar waarom laat Leo het steeds afweten?

Het was die dag prachtig zeilweer. We zouden gaan zeilen.

,,Ik moet helaas afzeggen, Fred.'' Zijn stem klonk nuchter.

,,Jammer.''

Het was al het derde weekend dat hij afbelde.

,,Er is iets vreselijks gebeurd'', zei hij.

,,Wat bedoel je?''

Hij praatte gehaast: ,,Kitty heeft een auto-ongeluk gehad. Haar vriendin belde. Ze ligt gewond in een ziekenhuis in Amsterdam. Het is ernstig. Ik ga daar onmiddellijk heen, dat begrijp je.''

Ik was even stil.

,,Hoe is het gebeurd?''

,,Dat weet ik niet. Ik hoorde het net van haar vriendin. Die was helemaal overstuur. Ik ga onmiddellijk naar Amsterdam.''

,,In welk ziekenhuis ligt ze?''

,,Weet ik niet. Zei ze niet. Maar zoveel ziekenhuizen kunnen het niet zijn. Ik ga meteen.''

,,Sterkte.''

,,Dank je. We maken gauw een nieuwe afspraak. Dat zweer ik je.''

Dit kon geen smoes zijn, dacht ik. Dat doe je niet.

,,Daar houd ik je aan'', zei ik.

,,Erewoord.''

De nieuwe afspraak werd ook afgebeld: ,,Het gaat niet door Fred. Ik moet onverwachts werken in Parijs.'' Ik vroeg naar Kitty, die verongelukt in het ziekenhuis zou liggen.

,,Je gelooft het niet'', zei hij. ,,Ik ben alle ziekenhuizen in Amsterdam af geweest om te vragen of Kitty daar lag. Kun je je voorstellen hoe wanhopig ik was? Kostte me een hele dag. Toen ik thuiskwam bleek dat haar vriendin zich had vergist. Het was niet Kitty, die was verongelukt maar een huisgenootje. Kitty was gewoon aan het werk die dag. Kun je begrijpen hoe opgelucht ik was?''

,,Ja'', zei ik, ,,en wat leuk dat je weer werk hebt.''

,,Ja, dit zijn oude relaties van me. Een haastklus. Ze zijn me niet vergeten. Dat merk je maar weer. Ik moet onmiddellijk weg. Maken we een nieuwe afspraak?''

,,Dat is best, Leo.''

Ik noteerde de datum.

Die afspraak miste hij ook. Vergeefs stond ik op de afgesproken dag in de haven bij zijn boot. Hij kwam niet opdagen. Hij belde de dag erna. Zijn stem klonk somber.

,,Ik was ziek Fred, ik kon zelfs niet bellen. Ik had zo'n pijn. Mijn achterwerk was opengescheurd. Het bloed gutste eruit. Mijn endeldarm puilde helemaal naar buiten. De dokter heeft gelukkig alles weer naar binnen kunnen drukken met zijn vuist.'' Ik voelde onraad.

,,We maken gewoon een nieuwe afspraak'', zei ik.

Nu belde hij van tevoren.

,,Fred, ik kan niet. Mijn tante is vannacht overleden. Ik moet alles regelen. Hoe? Een verkeersongeluk. Ze is overreden vlak bij huis. Ze wilde een kind wegtrekken voor de wielen van een bus en kwam ten val. Het kind is gered, maar zij had zware inwendige bloedingen waar ze later aan is bezweken. Ik moet de begrafenis regelen. Er is niemand anders. We houden contact, oké?''

,,Gecondoleerd.''

,,Dank je.''

Het was laat in de avond toen hij nogmaals opbelde. Hij had te veel gedronken. Ik hoorde het aan zijn stem. Er moest iets verkeerd zijn gegaan met het papier bij de telefoon. Ik wist dat hij een papier had klaarliggen als de zucht naar drank te sterk werd. Op dat papier stond in koeienletters: NIET BELLEN!!!

Voordat hij begon te drinken zette hij eerst dat papier duidelijk zichtbaar rechtop bij de telefoon. Hij viel met de deur in huis.

,,Sorry dat ik bel. Jij bent mijn enige vriend. Mijn andere vrienden hebben allemaal de kant van Marjolein gekozen. Dat weet je. Wist je dat? Oh dat weet je niet. Wat ik wil zeggen. Wat wij tweeën hebben is heel bijzonder. Heeeel bijzonder. Dat moet je niet vergeten. Wij zullen elkaar nooit afvallen. Nooit. Dat weet ik. Dat weet jij ook. Wij zijn oude vrienden. Ik weet dat ik altijd op jou kan rekenen. Wij zijn echte vrienden. Ik drink niet meer. Ik stop ermee. Ik heb er een punt achter gezet. Deze keer gaat het me lukken. Ik ga mijn leven weer opbouwen. Weg mit das verdammtes Zeug!!!! Mensch, ich will leben!!''

Het werd stil. Ik dacht aan het aandoenlijke papier dat hij bij de telefoon zette voordat hij ging drinken. NIET BELLEN! Was het weggewaaid? Omgevallen? Had hij het eraf geveegd omdat hij struikelde?

,,Leo?''

Hij mompelde onverstaanbaar.

Nuchter of niet, voor mij bleef hij een oude vriend, de bijzondere selfmade man die zich met ijzeren wilskracht had opgewerkt tot plant manager voor een Amerikaans concern. Die lijkwit thuiskwam van een klus in Schotland, fabriekssluiting, 3.000 man de straat op. Wijziging van concernstrategie.

Dat zeilen kon nog even wachten.