Gestolen kiekjes tegen de eenzaamheid

Eens in de zoveel tijd - en o!, wat kan die tijd lang lijken - verschijnt er een Amerikaanse film die een echte verrassing is. Een verademing. Zo'n film is One Hour Photo, het speelfilmdebuut van videoclipregisseur Mark Romanek. Arnon Grunberg schreef er vorige week al een groot verhaal over in het Cultureel Supplement van deze krant.

One Hour Photo gaat over een man die in een fotozaak in een warenhuis werkt en zo eenzaam is dat hij de foto's van een van zijn beste klanten dubbel afdrukt en mee naar huis neemt. Over de aantrekkingskracht van familiekiekjes op eenzame zielen was al eens een Nederlandse film gemaakt, De man met de hond van Annette Apon (1999). Die film was gebaseerd op een krantenbericht over een man die in Alphen aan de Rijn en omgeving familiealbums uit eengezinswoningen stal. Een van de vondsten van One Hour Photo is om de eenzame ziel zo dichtbij de bron te zetten; hij hoeft de kiekjes niet te stelen, hij kan er gewoon naar kijken en praten met de mensen die ze maken. Het wordt door deze opzet ook makkelijker om van het gegeven een verhaal te maken. De `photo guy' gaat ingrijpen in het leven van een van zijn klanten. One Hour Photo is een thriller, zij het een wat ongebruikelijke, die van een anticlimax een climax weet te maken. Jammer is dat tegen het einde een simpele verklaring voor Sy's gedrag wordt gegeven. Het huwelijk tussen kunst en vermaak dat de film wil sluiten is hier wel heel gelikt. De mysterieuze oppervlakte wordt ingeruild voor saaie diepzinnigheid.

Een andere vondst van One Hour Photo is Robin Williams als hoofdrolspeler. De exuberante Williams is geen acteur aan wie je op het eerste gezicht zou denken voor de rol van grijze muis in een supermarkt. Gelukkig deed Romanek dat wel. Williams houdt zich merkbaar in, en in het verhaal lijkt het alsof zijn personage dat doet. Zo opzichtig ingehouden is ook de vormgeving. De supermarkt waar de fotozaak is gevestigd, is een understatement. Alles is er kaal en grijs. Zo is het in het echt vast niet. Zo voelt het wel.

Er zit één schokeffect in One Hour Photo. Robin Williams heeft een nachtmerrie en als hij in die nachtmerrie zijn ogen opendoet, stroomt er bloed uit. Het is een aangrijpender beeld dan al het ooggegoochel dat Steven Spielberg in Minority Report tevoorschijn toverde. Al dat kijken, daar moeten je ogen wel van barsten, zeker als het steeds foto's van anderen zijn waar je je aan laaft. Je zou de foto's in het debuut van Romanek met films kunnen vergelijken. Na One Hour Photo hoef je er even geen meer te zien.

One Hour Photo. Regie: Mark Romanek. Met: Robin Williams, Connie Nielsen, Michael Vartan. In 9 bioscopen.

    • Bianca Stigter