Spiegelplassen in Glasgow

Terwijl Londen zich laaft aan de swinging sixties, verzorgt een man in Glasgow een dorre wijnrank, waaraan al vijftien jaar geen druif is gegroeid. In deze achtergestelde wijk Govanhill speelt de Schotse film Small Faces zich af. In 1968 werd de industriestad geteisterd door jeugdbendes, een grimmige tijd die door Gillies MacKinnon is gereconstrueerd.

Het dertienjarige jongetje Lex moet zich in deze modderpoel staande houden. Mooi is hoe MacKinnon keiharde straatscènes afwisselt met meer alledaagse ellende: de goudvis die door zijn broer wordt vermoord, de jolige oom op een familiefeestje die na een valpartij net doet of hij dood is. En mooi is hoe MacKinnon realisme (en de grauwheid die daarbij altijd weer om de hoek komt kijken) afwisselt met licht-surrealistische momenten. Het is maar kort, en toch geeft het de film iets onwerkelijks, alsof Lex niet heeft verkozen om tot zijn knieën in de modderpoel te gaan staan, maar erboven is gaan zweven.

MacKinnon filmt de drassige aarde met spiegelplassen soms zo schitterend dat de weerkaatste flatgebouwen even heel statig lijken. In het volgende shot krijgen ze hun grove korrels en getaande huid weer terug.

MacKinnon won met Small Faces een Tiger Award op het Filmfestival Rotterdam, en maakte daarna nog Regeneration, over shellshock in de Eerste Wereldoorlog, en Hideous Kinky, met Kate Winslet als hippiemoeder.

In Small Faces, dat samen met Shallow Grave en Trainspotting halverwege de jaren negentig een opbloei van de Schotse cinema markeerde, worden twee bendes tegen elkaar uitgespeeld. Ook binnen deze strijd weet MacKinnon soms weer schokkende schoonheid te smokkelen.

De kaarsrechte streep bloed op het ijs die van bovenaf is gefilmd laat de adem even stokken, net als de scène in de bioscoop waar een zaal vol stuiterende kinderen zingt: ,,What a happy crowd are we!''

Small Faces (Gillies MacKinnon, 1995, VS), RTL5, 20.30-22.35u.