Authentieke rock 'n' roll bij Willy Deville

Weinig zangleraren zullen de houding van Willy Deville propageren: in elkaar gezakt op een barkruk, de hals voorover geknakt en onderwijl sigaretten uit een pakje futselend. Willy Deville spot met de wetten van het betere zingen, zoals hij ook jaren lang spotte met zijn gezondheid – ongeveer zoals Herman Brood, een naam die gisteravond in Paradiso dan ook vaak genoemd werd. Deville droeg een prachtig bluesnummer aan hem op, en vertelde anekdotes over de schelmenstreken van Brood, die in 1977 in datzelfde Paradiso in Devilles voorprogramma stond.

De 49-jarige Willy Deville zelf is er genadig van af gekomen. Geholpen door de juiste vrouw overwon hij de drugs, en woont nu op een ranch in de rustieke omgeving van New Orleans, waar hij Spaanse paarden fokt. Soms rukt hij zich los van de paarden en gaat op tournee. Deze keer is het een akoestische, met begeleiding van slechts een pianist en een contrabas-speler. Deville, in een zwart suède broekpak, met het lange haar in een vlecht, zat tussen de twee muzikanten in, tegen een achtergrond van rood licht en witte rozen. Hij gebruikte de spaarzame instrumentatie niet voor een sobere set, maar speelde authentiek klinkende rock 'n' roll, in een wat luiere versie dan Jerry Lee Lewis ooit deed.

De eerste nummers leek hij knorrig en zat zijn stem nog vast. Maar langzamerhand kwam de flamboyante, grappige, gretige Deville tevoorschijn. Misschien was het te danken aan de extravagante dame uit het publiek die hem een mink aanreikte. Nadat hij het bontje had laten meenemen door een `roadie', zei Deville met een uitgestreken smoel: ,,If you have any more furs or jewellery, you may put them down here on the stage.'' Toen leunde hij achterover tegen de vleugel en zong een kwijnende versie van There Is A Rose In Spanish Harlem. Zijn stem bleek allerlei verschillende stijlen aan te kunnen: diep grommend, in een plagerig hoog register, `zwart' en bluesy, of met volle macho-galm. Maar meestal won dat licht verkouden, hoge timbre dat ook de banalere liedjes uit zijn repertoire, als Shake, Rattle & Roll, Sea Cruise en Let It Be Me, karakter gaf.

Behalve covers speelde hij ook bekende eigen nummers, zoals Storybook Love en liedjes van zijn laatst verschenen cd Horse Of Many Colors (1999). Dat ook Deville zijn streken niet verleerd is bleek toen hij om een glas sterke drank vroeg; hij smeet de inhoud van het voor hem staande glas Spa zonder pardon de zaal in.

Concert: Willy Deville. Gehoord: 7/10 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 8/10 Hedon, Zwolle; 10/10 Oosterpoort, Groningen; 11/10 Arsenaal, Vlissingen; 12/10 Nighttown, Rotterdam.

    • Hester Carvalho