The Wunderkid from Cure-a-saw

Sinds hij op 19-jarige leeftijd bij de Atlanta Braves honkbalgeschiedenis schreef, willen alle jongens op Curaçao Andruw Jones worden. De meisjes trouwens ook. Vanavond hoopt Jones zich met zijn club te plaatsen voor de tweede ronde van de play-offs om het Amerikaans kampioenschap.

Hij is nog niet eens twintig. Negentien jaar, zes maanden en 28 dagen om precies te zijn. Een jongen nog.

Toch staat hij daar echt, op die avond in oktober 1996, in het stadion van de New York Yankees, het beroemdste honkbalstadion ter wereld waar mannen als Joe DiMaggio en Babe Ruth triomfen vierden. Op de tribunes zitten 56.365 mensen, miljoenen anderen kijken thuis naar de buis, een six-pack bier en een zak chips binnen handbereik. Want voor de World Series – de finale om het Noord-Amerikaans honkbalkampioenschap – gaat een Amerikaan eens goed zitten. Maar wie is dat broekie van de Atlanta Braves, tegenstander van de Yankees in de eerste van maximaal zeven wedstrijden om de titel? Buiten Atlanta kent eigenlijk niemand hem nog.

Op Curaçao ligt dat anders. Op het Antilleneiland kent iedereen Andruw Jones; nooit eerder immers wist een honkballer van Curaçao de World Series te bereiken. Bijna alle 150.000 inwoners van het eiland zitten die avond in 1996 dan ook voor de televisie om de verrichtingen van hun `uitgevlogen zoon' tegen de Yankees te volgen. Als hij aan slag komt, houdt iedereen de adem in: zou hij in dat legendarische stadion kunnen wat hij op de zanderige veldjes van Curaçao ook kon?

Jones doet in New York precies dat wat hij op Curaçao ook altijd deed: hij slaat een homerun. En doet dat opnieuw een inning later. Curaçao staat op zijn kop, in Amerika zeggen alle commentatoren dat Jones geschiedenis heeft geschreven. Met zijn negentien jaar, zes maanden en 28 dagen (steeds opnieuw wordt het herhaald) is hij die avond de jongste speler geworden in het Amerikaanse honkbal die in de World Series een homerun slaat. Hij `passeert' Mickey Mantle, die in 1952 met zijn homer twintig jaar, elf maanden en zestien dagen was. En waar Mantle de jongste speler werd met één homerun, slaat Jones er meteen dus maar twee.

The Kid from Curaçao is geboren. Omdat de meeste Amerikanen het eiland niet kennen, schrijven kranten de volgende dag tussen haakjes hoe de naam van het `kleine, vriendelijke en exotische eiland voor de kust van Venezuela' uitgesproken moet worden: Cure-a-saw. Sommige dagbladen vermelden ook dat Curaçao bij Nederland hoort. Dat levert nog een bijnaam op voor Jones: The Wunderkid.

Dat wonderkind is, in zijn negende seizoen in Amerika, met de Braves in de beslissende fase van dit seizoen beland. Afgelopen nacht verloren de Braves in de eerste ronde van de play-offs het vierde duel in een best-of-five van de San Francisco Giants. Vannacht is de beslissende wedstrijd in Atlanta. Als de favoriete Braves winnen, is de volgende tegenstander op weg naar de World Series St. Louis Cardinals. Als ook die wedstrijdenreeks (in een best-of-seven) wordt gewonnen, staat de inmiddels 25-jarige Jones later deze maand voor de derde keer in de eindstrijd van het Amerikaanse honkbal. En hoopt iedereen op Curaçao dat Jones met de Braves deze keer wel `wereldkampioen' wordt. Vooral in Brievangat zal het dagelijkse leven dan even (?) tot staan worden gebracht.

Want daar, in die wijk van Willemstad, komt Jones al op heel jonge leeftijd met honkbal in aanraking. Verrassend is dat niet: Jones' vader Henry honkbalde in zijn jonge jaren ook en kwam uit voor het Antilliaanse team.

Als Andruw twee is, krijgt hij van zijn vader z'n eerste knuppel. In de jaren die volgen, blijkt dat hij zeer getalenteerd is. Cedric Kiringodongo herinnert zich de kleine Andruw nog goed. Kiringodongo is journalist van La Prensa, een krant op Curaçao, en verslaat daarnaast voor radio en televisie honkbalwedstrijden. Hij heeft samengespeeld met Jones senior en Jones junior getraind. ,,Toen Andruw een jaar of zes was, zag je al aan alles dat hij een groot talent was'', zegt Kiringodongo telefonisch vanaf de redactie van La Prensa. ,,Aan slag, rennen, vangen, gooien – het ging hem allemaal heel gemakkelijk af. Ook was hij heel gedreven. Op televisie keek hij vaak naar wedstrijden uit Amerika. `Ooit speel ik daar ook', zei hij dan.''

In de zomer van 1993, op zestienjarige leeftijd, wordt het talent van Jones opgemerkt door een scout van de Braves. Hij krijgt zijn eerste contract en ontvangt 45.000 dollar tekengeld. De twee jaar daarna speelt hij als jeugdspeler bij satellietclubs van de Braves. Die clubs moeten talenten klaarstomen voor het grote werk. Jones maakt al snel naam: de krant USA Today roept hem twee jaar achter elkaar uit tot het grootste talent op de Amerikaanse honkbalvelden.

Om in de Major League te komen, moet een speler doorgaans de drie niveaus van de Minor League doorlopen: van single- en double- naar triple A. Slechts weinigen zijn vervolgens goed genoeg om de laatste stap naar de Majors te maken. Het selecte groepje dat daar wel in slaagt, doet doorgaans minimaal twee jaar over het `scholingstraject'. Jones doet het in 1996 in ruim twee maanden.

Hij begint het seizoen bij een single A-club, promoveert half juni naar een double A-club en mag eind juli naar de triple A-competitie. Op 14 augustus besluit de leiding van de Braves Jones naar het keurkorps in Atlanta te halen. Twee dagen later debuteert hij op het hoogste niveau. En slaat hij een homerun – het is dertig jaar geleden dat een speler van zijn leeftijd dat had gedaan. Een maand later staat hij in de World Series tegen de Yankees – sinds 1935 was geen startende speler zo jong geweest. En toen moest hij nog aan slag komen.

Sinds zijn debuut in de Major League heeft Jones, die begin dit seizoen zijn contract bij de Braves met zes jaar verlengde en in die periode 75 miljoen dollar verdient, liefst 185 homeruns geslagen. In het veld neemt hij de positie van centerfielder in. Op die positie geldt hij als een van de beste. Toch menen sommige commentatoren in de Verenigde Staten aan het begin van dit seizoen dat hij zijn potentieel niet ten volle benut: hij zou gemakzuchtig zijn en ook neigen naar arrogantie. Anderen reageren daarop door te zeggen dat Jones op zijn 24ste nog altijd relatief jong is voor een Major League-speler en de verwachtingen na zijn spraakmakende debuut misschien ook wel erg hoog zijn geweest.

Kritische geluiden zijn op Curaçao nauwelijks te horen over Jones, hoewel veel eilandbewoners vorig jaar zomer wel even schrikken als hij in Atlanta moet getuigen in een rechtszaak tegen een nachtclubeigenaar. De man zou in 1996 danseressen in zijn club aangezet hebben tot seks met beroemde sporters, in de hoop dat ze dan vaker over de vloer zouden komen. Dat laatste zou goed zijn voor het imago van de club.

Jones verbaast met zijn openhartige getuigenis. Hij vertelt dat hij op een avond met twee danseressen naar een hotel is gegaan en daar seks heeft. ,,Met welke van de dames'', vraagt de aanklager. ,,Met allebei'', antwoordt Jones, volgens een verslaggever van The Atlanta Journal and Constitution op een toontje alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Later zou hij nog zeggen dat hij toen negentien was en dat iedere jongen van die leeftijd met twee meisjes zou meegaan als ze dat vragen. ,,Als ik er niet op was ingegaan, zouden ze gevraagd hebben of ik homo was. Ik ben gewoon menselijk.''

Het `hotelbezoek' heeft zijn populariteit op Curaçao niet geschaad. Sterker: vanaf billboards roept hij voorbijgangers in het Papiamento (hij spreekt verder Nederlands, Spaans en Engels) op een voorbeeld aan hem te nemen: `Als je iets wilt, kun je het ook. Kijk maar naar mij.' Volgens journalist Kiringodongo hebben de successen van Jones, die buiten het honkbalseizoen regelmatig clinics geeft aan de jeugd op Curaçao, ertoe geleid dat honkbal op het eiland populairder is geworden dan voetbal. ,,Alle jongens willen Andruw worden. Alle meisjes trouwens ook. Zij gaan op softbal.''