Held in den vreemde

Sinds 14 maart 2001 had de voorzitter van AC Milan en premier van Italië, Silvio Berlusconi, geen voet meer gezet op het trainingscentrum Milanello. Zaterdag was hij er weer, de man die de rossoneri mentaal en vooral financieel bijstaat nu het Italiaanse voetbal op de rand van een faillissement verkeert. Glimmend kwam de kleine leider spelers en trainers van Milan vertellen hoe trots hij op hen was, nu ze in de Champions Leaque Bayern München in eigen stadion hadden verslagen en weer aan de top van Italië staan.

Berlusconi complimenteerde de trainers Ancelotti en Tassotti, de oude, trouwe spelers Maldini en Costacurta, hij sprak de hoop uit dat de jonge Pirlo uitgroeit tot een wereldster en hij prees Clarence Seedorf. Seedorf was tegen Bayern een van de uitblinkers. Gisteren, een dag na het hoge bezoek aan Milanello, was Seedorf ten overstaan van il presidente weer uitblinker in het duel met Torino Milan won met 6-0.

Berlusconi had gezien hoe vrij, speels en doeltreffend Seedorf vorige week tegen Bayern acteerde. Net als wij tussen twee golven van saai Nederlands voetbal op de Nederlandse televisie door had hij de acties van Seedorf gezien. Wat een heerlijke voetballer, wat een plezier straalde die 26-jarige uit. Meteen rees de vraag waarom hij niet meer voor het Nederlands elftal wordt geselecteerd? Zo'n voetballer, zo rijk aan talent, hoort toch in Oranje?

Ach ja, Seedorf heeft in Oranje te wisselvallig gespeeld en Seedorf wordt niet gewaardeerd door de Oranjesupporters en de Oranje-media. Seedorf zou zichzelf te goed vinden, hij zou zich een leidersrol toeëigenen zonder eerst zijn medespelers te raadplegen. En hij heeft cruciale strafschoppen gemist wat natuurlijk een doodzonde is. Nee, Seedorf is niet populair in het land van Oranje.

Seedorf speelde al op zijn zestiende in het eerste van Ajax. Toen werd hij nog geprezen om zijn volwassen spel. Op zijn achttiende al maakte hij zijn debuut in het Nederlands elftal, er zouden nog 42 interlands volgen. Vervolgens speelde hij voor Sampdoria, Real Madrid, Internazionale en AC Milan. Overal werd hij geprezen, soms ook verguisd. Maar overal won hij titels en hoofdprijzen. In het buitenland heeft hij veel vrienden. Maar in Nederland wordt hij onthaald op vijandigheid, door scheldende supporters, snierende media en sarcastische analisten.

In Suriname, waar hij op 1 april 1976 werd geboren, liet hij dertig kilometer buiten Paramaribo het Clarence Seedorfstadion bouwen, dat vooral dienst doet als opleidingscentrum. Seedorf stelde onlangs voor dat de spelers van Milan een deel van hun salaris zouden inleveren om de financiële toestand van de club te redden. Maar dat hoefde niet van Berlusconi. In antwoord op het alarm dat bij de Italiaanse clubs was afgegaan trok de premier zelf zijn portemonnee – zoals hij dat afgelopen zomer ook al had gedaan door dure sterren als Rivaldo, Nesta, Tomasson en Seedorf zelf aan te trekken. Seedorf werd wel vriendelijk bedankt voor zijn gebaar.

Seedorf heeft een te grote broek aan, wordt gezegd. Maar hij mag dan eigenzinnig zijn die zich graag vereenzelvigt met de groten der aarde, Clarence is wél een jonge man die respect verdient. Hij is een man van de wereld. In Italië is hij voor de media een ideale gesprekspartner, omdat hij wijze dingen zegt in perfect Italiaans.

Op Milanello heeft hij weer vrienden gemaakt, in het Giuseppe Meazzastadion wordt hij omringd door duizenden nieuwe vrienden. Gisteren werd hij na het spektakel tegen Torino gecomplimenteerd door de 80-jarige Nils Liedholm, de Zweedse Milan-topscorer uit de jaren vijftig, de Italiaanse bondscoach Giovanni Trapattoni en door Berlusconi. Als je dan Seedorf ziet stralen, weet je dat hij gelukkig is.

    • Guus van Holland