Gouden dansprijs voor Paul Lightfoot

Paul Lightfoot heeft zaterdag de Gouden VSCD Theaterdansprijs 2001-2002 gekregen. De danser en choreograaf van het Nederlands Danstheater kreeg de prijs vrijdagavond in Maastricht, waar dit weekeinde de Nederlandse Dansdagen werden gehouden.

De jury schreef: ,,Paul Lightfoot voelt zich als een vis in het water op het podium en weet de dans tot in de uiterste vezel van zijn lichaam te laten doordringen. Zijn expressieve kracht en onvoorwaardelijke overgave maken hem tot een geliefde Kylián- en Van Manen-danser, die de toeschouwer doet vergeten dat dansen een zware lichamelijke en ook technisch veeleisende inspanning is.''

De Zilveren Theaterprijs ging naar Ederson Rodrigues Xavier, danser van het Scapino Ballet in Rotterdam. Xavier heeft volgens de jury een herkenbare stijl die ,,scherp, gepassioneerd en lyrisch'' is.

Choreograaf Itzik Galili – artistiek leider van Galili Dance/NND – kreeg de tweejaarlijkse Choreografieprijs. De productie Full Circle, drie danssolo's van Dylan Newcomb, werd bekroond met de Lucas Hoving Productieprijs. De jury: ,,Inhoud en vorm zijn in Full Circle perfect in balans, waardoor je als toeschouwer gemakkelijk wordt meegezogen in Newcombs persoonlijke verhaallijn. Samen vormen de drie solos een indrukwekkend, harmonieus geheel, waarin Newcomb zijn talenten optimaal benut.''

Voor de eerst keer werd zondag in Maastricht de Mirjam Bos Prijs uitgereikt, aan pianist Gerard Bouwhuis. De prijs – vernoemd naar de vorig jaar verongelukte danseres en choreografe Mirjam Bos – is in het leven geroepen door choreografe Krisztina de Châtel, en is bedoeld voor alle kunstdisciplines.

Bouwhuis begeleidde onder meer dansvoorstellingen van De Châtel zelf, het Nationale Ballet en het Nederlands Danstheater.

Op de Nederlandse Dansdagen werden de beste dansvoorstellingen van het afgelopen seizoen getoond. De dagen opende vrijdag voor het eerst met een première, De Danscombinatie 3.

In de forumdiscussie over de danskritiek werd gesteld dat deze in een `crisis' zou verkeren. Er zouden geen gedegen dans-analyses meer verschijnen. Jonge makers zouden niet meer besproken worden, en recensenten zouden ,,halve columnisten'' zijn geworden.