Dixie Chicks

`We are changing the way we do business', staat triomfantelijk op een foto achter op het tekstboekje. Want na twee multi-millionsellers eisten en kregen de Dixie Chicks van hun platenmaatschappij een heleboel geld.

Gedurende die ruzie namen ze op eigen voorwaarden een plaat op die, ongetwijfeld ook tot hun eigen verbazing, weken bovenaan de Amerikaanse hitlijsten stond. Dat zal ook te maken hebben met de bluegrass-revival die daar woedt.

Home is de eerste akoestische plaat van het trio en klinkt een stuk ingetogener dan de (naar countrypop-maatstaven) uitbundig brutale vorige twee. Dit keer ook geen verfrissend opruiende teksten, zoals op Fly. Wat wel gebleven is: de virtuoze wijze waarop Emily Robison banjo speelt, alsof dat een modern instrument is (en dobro, gitaar en accordeon). En natuurlijk de even knap bespeelde (alt-) fiddle van Martie Seidel.

Bovendien krijgen we nu behalve de messcherpe vocalen in de snelle nummers, in langzamer liedjes als A Home en I Believe In Love bedwelmende samenzang, in lang aangehouden noten.

Een goede neus voor mooie liedjes hebben de Chicks altijd gehad. Landslide van Stevie Nicks, met twee mandolines, dobro, banjo, gitaar en bas, klinkt als nieuw. En Truth No. 2 van Patty Griffin krijgt die vitale Chicks-swing die lak heeft aan de rest van de wereld.

Van Griffin komt ook het mooiste nummer, het van een wonderschoon strijkersarrangement voorziene Top Of The World. Een geheimzinnig buitenbeentje, een nummer waarmee de Chicks meer diepgang tonen dan ooit kon worden vermoed.

Dixie Chicks: Home. Sony/Columbia 509603