Muziekclips zonder geluid

Wie met het geluid af langs de clipzenders zapt, heeft doorgaans weinig moeite bij de beelden de bijpassende muziek te raden. Boos kijkende zwarte mannen, omringd door strakke donkere schonen: rap. Strakke donkere schonen zonder boze zwarte mannen: r&b. Springende blanke mannen met het haar geboetseerd in spikes: punkrock, of als ze ook boos kijken: nu metal. Mannen met schuddende hoofden en lang haar: metal. Als er nog een zangeres in een lange jurk bij komt: gothic metal.

Ook bij clips in het reggae-genre, dat weer aan een lichte opleving bezig is, is de setting doorgaans voorspelbaar. Nu is Jamaica, geboorteplaats van die muziek, natuurlijk erg fotogeniek met zijn zonovergoten stranden. De rood-geel-groene kleuren van het aan de reggae vastgeklonken rastageloof zijn even decoratief als herkenbaar, net als de dreadlock-kapsels van de aanhangers daarvan.

Zo trok de Jamaicaanse, in Rotterdam neergestreken zanger Robert Lee weer naar zijn vaderland voor de clip van Stress. Geen strandbeelden hier, geen red gold and green en zelfs nauwelijks dreadlocks: Lee komt niet verder dan een sfeervol hoekje in een sloppenwijk. Het nogal basale leven aldaar wordt kennelijk voorgesteld als relaxt alternatief voor het ongemak uit de titel, iets waar niet elke inwoner van Shanty Town het mee eens zal zijn.

Als artiesten van buiten Jamaica zich aan reggae wagen is het decor doorgaans minder herkenbaar. De clip van The Tide Is High (bekend van Blondie maar gepend door John Holt voor zijn rocksteadygroep The Paragons) van het Britse jongemeidengroepje Atomic Kitten is vooral opmerkelijk omdat de drie groepsleden wel van elkaar gekloond lijken, op de hoogzwangere buik van Natasha Hamilton na.

Ook Abs Breen, ex-lid van de Britse boyband Five, waagt zich met What You Got aan een reggae-achtig werkje, dat in het refrein dankbaar leent van Uptown Top Rankin, in 1978 een heuse hit van Althea & Donna. De clip speelt zich af op het dak van een gebouw temidden van een stel wolkenkrabbers. De gimmick is dat die per computer gegenereerde gebouwen staan te schudden op de maat van de baslijn, waarmee de aandacht heel slim wordt gevestigd op een structureel aspect van de reggae: het immense belang van de diepe bassen, die in het ideale geval voor een fikse luchtverplaatsing zorgen. Door deze simpele vondst blijft deze clip het bekijken waard. Alleen jammer dat het onderhavige nummer voor en na het refrein weinig substantie te bieden heeft. Toch het geluid af houden dus.

    • Jacob Haagsma