Hollands Dagboek: Karin

Karin (31) woonde wegens psychische problemen lange tijd in de gezinskliniek van het Rotterdams Medisch Pedagogisch Instituut (RMPI) in Barendrecht. In de laatste weken vergezelde haar dochter Kelly (8) haar in het ziekenhuis. Deze week gingen zij allebei terug naar huis.

Woensdag 25 september

Eindelijk is het dan zover, de tijd is rijp en we gaan weer samen thuis wonen. Vorig jaar was dat wel anders. Mede door het overlijden van mijn ex-man, de vader van mijn dochter Kelly, ging het niet goed met ons, vooral met mijzelf niet. Ik wilde graag opgenomen worden, samen met Kelly, want aan de opvoeding deed ik ook niet veel meer. We konden terecht in de gezinskliniek van het Rotterdams Medisch Pedagogisch Instituut. Op dat moment besefte ik nog niet dat het zo'n lange weg zou worden. Eén ding had ik me voorgenomen: nooit, maar dan ook nooit, zou ik Kelly in de steek laten. Na vijf maanden geploeterd te hebben met de verwerking van mijn eigen verleden, de opvoeding en de verpleging van mijn dochter die een aangeboren nierafwijking heeft, zag ik dat het niet ging lukken. Ik besloot dat het beter was dat Kelly bij mijn vrienden ging wonen voor ,,een hele poos'', zoals ik het haar uitlegde.

Het was een moeilijk moment, ik ging een soort rouwperiode in, maar achteraf bleek het goed te zijn. Bij mijn vrienden kon ze lekker spelen en hoefde ze zich niet meer verantwoordelijk voor mij te voelen. Want dat deed ze alleen nog maar. Ik ging heel hard aan mezelf werken, veel therapie, en leerde voor mijzelf te zorgen. Niet zozeer lichamelijk maar juist voor het `innerlijke'. In diezelfde tijd ging Kelly lichamelijk hard achteruit, wat de dokters al voorspeld hadden. Haar nieren werkten nog maar voor 10 procent. Ik had me voorgenomen dat, als ze ooit zou moeten dialyseren, ik er dan voor haar wil en zal zijn. Enkele weken geleden zei ze bijna iedere avond door de telefoon: ,,Mamma, ik wil naar jou toe.'' Ik voelde dat ze me hard nodig had.

In de weekends, als ze bij me was, speelde ze nauwelijks, ze bewoog traag. Ze kwam bij mij wonen in het RMPI en werd toen heel erg ziek. Opname in het ziekenhuis, en na een week al dialyseren. Maar ik kreeg er een ander kind voor terug. Vrolijk, spelen met kinderen, veel kletsen tegen iedereen. Oma en opa, ikzelf en de groepsbegeleiders genoten van deze verandering. Hierna ging het hard. Wij werden `unit-gezin', geen therapieën meer, het gewone leven imiteren en zelf weer eten koken. Ook dit ging goed. Normaal opvoeden zonder medelijden werkte het beste, heb ik ervaren.

Kelly sprong een gat in de lucht; we mogen naar HUIS. Ze was zo blij. Misschien omdat het gewoner is, misschien omdat de poes weer bij ons komt wonen. Dit speelde de afgelopen dagen door mij heen. Het was een druk weekend en we waren nog niet thuis of Kelly vertrok al weer op schoolkamp naar Loon op Zand. Daar zit ze nu al drie dagen en ik hoop maar dat ze het volhoudt.

Donderdag

Vanmorgen werd ik wakker en ik dacht: ,,O ja, Kelly is op schoolkamp, dan blijf ik lekker uitslapen.'' Het houdt me nog steeds bezig, het hoofdje van Kelly toen ze in de bus zat, haar ogen werden ineens dof, ze zag er moe uit. Het is moeilijk voor haar om afscheid te nemen en eigenlijk vind ik haar wel jong, acht jaar en dan al op kamp. Daarbij maak ik me al snel zorgen, als ze er `witjes' uitziet. Ik houd er altijd rekening mee dat er plotseling iets kan gebeuren. Gelukkig gaat er een verpleegkundige mee en daar heb ik alle vertrouwen in. Trouwens in de hele school.

Toch ben ik blij dat haar leventje rustiger gaat worden. We wonen nu thuis, dan hoeft ze geen lange reizen meer te maken met de taxi van het RMPI in Barendrecht naar haar school in Dordrecht en terug. Het dialyseren op maandag en vrijdag gaat gewoon door, daar ontkomen we niet aan. Ze heeft vorige week vrijdag een uur langer gedialyseerd, vier uren in plaats van drie uren, zodat ze mee kon met schoolkamp. Fijn dat dit mogelijk is. Het `gewone' in ons leven vind ik heel belangrijk.

Vanmorgen had ik moeite om mijn draai te vinden thuis. Ik was het ritme kwijt en ik moest weer wennen aan m'n huis en het alleen zijn. Daarbij merk ik dat het rustige dorp Barendrecht wel even wat anders is dan de drukke stad Dordrecht. Het verkeer is veel drukker en de mensen zijn veel opgejaagder. Eventjes had ik zelfs heimwee naar het RMPI, omdat ik wilde praten. Ik belde mijn maatschappelijk werkster van het ziekenhuis op, ze had dat aangeboden. Het zou wel een beetje mijn zwakheid tonen, maar achteraf voelde ik me een stuk beter. Het was een overwinning en ik was trots op mezelf.

's Middags ben ik naar de kapper gegaan om iets anders met m'n haar te laten doen. Het is geverfd, een sprekende kleur, en geknipt. De kapsters waren enthousiast over het eindresultaat, inderdaad een metamorfose. Ze vonden dat ik er volwassener en pittiger uitzag. Steeds schoot Kelly door mijn hoofd. Ik zei tegen mezelf: ,,Je mist haar gewoon en dat mag!'' Het was duidelijk dat ik het afscheid ook moeilijk vond. Toch probeer ik ook te genieten van mijn vrijheid.

Vanavond belde m'n vriendin op dat het zwemmen morgenavond wat haar betreft doorgaat. In de toekomst wil ik graag op klassiek ballet voor volwassenen. Vroeger ben ik ooit Nederlands kampioen twirlen geweest en daarna droomde ik vaak dat ik nog danste. Samen met mijn moeder ben ik naar de dansschool gegaan. En ja hoor, het was precies dezelfde school waar ik vroeger met de twirlgroep een paar lessen heb gehad. Ik ontmoette diezelfde leuke docent weer. Ik vond het heel bijzonder om hem weer te zien, hij was wel veranderd!

Vrijdag

Vanmorgen, toen ik wakker werd, was het eerste wat ik dacht: ,,Kelly komt straks terug van het schoolkamp!'' Hoe zou ze het hebben gehad en zou ze erg moe zijn? Wij hebben vandaag een volle dag en daarom heb ik gisteren de voorbereidingen voor vandaag al gedaan. Straks gaan we met de taxi gewoon door, naar de kinderhemodialyse. Kelly zal het wel hard nodig hebben na een week niet geweest te zijn.

Mijn vriendin gaat vandaag trouwen en wij hopen vanavond nog naar de receptie te kunnen gaan. Daar komt de bus aan! Kelly was heel blij en ik ook. In de taxi begon ze enthousiast te vertellen hoe leuk ze het heeft gehad, onder andere in De Efteling. Op de afdeling kinderhemodialyse merkten we pas goed hoe moe ze is,

Ze ging meteen na binnenkomst op de grond zitten. Na het aansluiten kreeg ze een deken en een kussen en ze ging lekker slapen. Haar bloeduitslagen waren hoog, dat betekende vier uren dialyseren. Vandaag besefte ik weer dat het dialyseren echt voor haar van levensbelang is. Gelukkig sliep ze drie uren lang, waardoor de tijd voor haar zo om was.

Eten, omkleden (eindelijk mag ik het nieuwe pakje en de nieuwe zwarte laarzen aan!) en weer weg. Naar de receptie. M'n vriendin zag er prachtig uit. Ik genoot en Kelly genoot ook, vooral van de `lekkere hapjes'.

Zaterdag

De fotograaf komt vanmorgen. Na lang op Kelly te hebben ingepraat, wilde ze nog steeds niet op de foto. Niet in de krant, niet voor een cadeautje. Aan het fotograferen mocht Kelly eerst even wennen, door samen met haar vriendinnetje te `durven'. En daarna ging ze samen met mamma op de foto. Beloofd is beloofd, het cadeautje had ze verdiend!

Daarvoor ging ik alleen op de foto. Op dat moment voelde ik me geen moeder. Maar zodra Kelly in de buurt is, komt het gevoel weer terug, vooral als we dicht bij elkaar zitten. Niet altijd, gisteren had ik even tijd nodig om om te schakelen. Dan spreek ik mezelf streng toe: ,,Kom op, Karin, doe eens serieus!''

Het is feest in onze buurt. Wij wonen in een buurt waar de mensen in de zomer op `het stoepje' zitten. Nog steeds niets voor mij, maar af en toe doe ik gewoon mee. Kelly en haar vriendinnetje gingen rommel verkopen. Ik hielp ze met het dragen van de spullen. Die opmerking van Kelly, daar genoot ik van: ,,Mamma, nou moet je weg!''

Vorig jaar was dat wel anders, dan mocht ik niet weg. Ik vond het een verantwoordelijke taak van mezelf, om er af en toe bij te gaan zitten, of ze eventjes af te lossen. Toen ik daar zat, dacht ik: ,,Lekker, het normale leven!'' Nog een verandering die ik merkte is dat ik een stuk flexibeler ben geworden. Prettig voor mezelf en prettig voor Kelly.

Zondag

Kelly was al wakker, zachtjes liep ze de trap af. Ik hoorde haar en bleef nog even liggen. Het was zo stil, ik dacht: waarschijnlijk speelt ze met haar opmaakpop. Na een poosje riep ze: ,,Mamma!'' Mooi, dat ze nu zo rekening met me kan houden. Ik merk dat ze ouder en wijzer wordt. Rummycub spelen vindt ze interessant.

Na bijna een uur werd ik prikkelbaar. Later wist ik waarom, ik had geen zin meer en ging toch door. Jammer van de afloop. Volgende keer beter. Ik mag van mezelf fouten maken, omdat ik weet dat ik het meeste in de opvoeding goed doe.

Kelly heeft meer respect dan vorig jaar. Ze vroeg: ,,Mamma, mag ik weer rommelmarktje spelen?'' Vorig jaar ging het van: ,,Mamma, ik ga, doei!'' Laat maar, dacht ik dan. Ik weet nu door ervaring: het kost nu even energie, maar later minder.

Kelly is ook veel gemakkelijker geworden. Ik weet: door de grens die ik haar geef voelt ze zich veilig. Kelly ziet er weer moe uit en ik zie en voel dat ze er last van heeft. Op dat moment voelde ik me zo onmachtig en daarna begon ik te huilen. Ik heb haar uitgelegd waarom: ,,Mamma vindt het zo erg voor jou dat je je zo moe voelt.'' Zij ging bijna meehuilen.

Ik twijfelde daarna, heb ik het wel goed gedaan? Je moet niet zo twijfelen aan jezelf, zou de groepsleiding zeggen. Toch wil ik het de volgende keer anders doen. Wij gaan nu naar de kinderboerderij, het is lekker weer! Op de fiets en haar vriendinnetje mag mee.

Maandag

Deze dag was weer zo om. Vanmorgen werden we al vroeg opgehaald, om weer samen naar de hemodialyse te gaan. Het went volgens mij nooit. Kelly zei al: ,,Moet ik alweer een schone pleister?'' Maar ook: ,,Ik eet die boterham straks niet op, en op school wil ik hem ook niet opeten!''

Nou, en ze probeerde dit, met tranen erbij! Bijna trapte ik erin, maar de verpleegkundige niet, toen ze huilend zei: ,,Mamma, ik heb buikpijn!''

Kelly zit samen met nog twee kinderen op de hemodialyse. Zij hebben een druk programma. Er komt een pedagoge om met hen te spelen en ze krijgen les van een echte schooljuf. De pedagoge geeft ook uitleg, zoals vandaag bij Kelly. Door middel van een pop laat ze zien waar je nieren zitten en vertelt ze wat die doen. Kelly mocht daarna een spelletje uitkiezen. In de tussentijd ging ik naar mijn afspraak bij de maatschappelijk werkster van het ziekenhuis.

Ik kwam opgelucht terug, Kelly was al klaar. Terug met de taxi naar school, in Dordrecht. In de taxi sliep Kelly meteen. Ze lag tegen mij aan. Indrukwekkend, wat zij nu allemaal al meemaakt. En wat een verschil, wij al moe en die mensen in de taxi nog zo fit! Vanavond komt mijn broer bij ons eten,

Wij zaten rustig in de tuin. Vroeger was dat onmogelijk geweest. Altijd buurkinderen en altijd bergen speelgoed om me heen. Ik ben nu meer baas over mijn leven en ook baas over mijn tuin.

Dinsdag

Mijn moeder komt weer koffiedrinken. Ik heb er zin in, want dan kan ik weer lekker kletsen. De relatie met mijn moeder is nu beter dan ooit. Ik bel ook even met de woningstichting. Ongelooflijk, we zijn de eersten voor de flat waarop ik heb gereageerd. Mijn moeders gezicht zal ik nooit vergeten: verbaasd en blij verrast. We zijn meteen gaan kijken. De tuin was groot, leuk en de buurt ook gezellig. We mochten binnen kijken, maar klein dat het was! Ik was blij dat ik weer buiten stond, ruimte! Nou, dan blijf ik liever in mijn eigen huisje wonen, stukken beter.

Woensdag 2 oktober

Een gewone dag. Kelly gaat de hele dag naar school. Vanmorgen probeerde ze me even uit, maar ik bleef consequent. Daarna liep alles heel soepel. Voor het eerst zwaai ik haar weer uit, vanuit mijn eigen huis. Het voelt goed. Straks ga ik naar mijn psychotherapeute in het RMPI. Wij hebben het afgelopen jaar hard gewerkt, ik vind haar nog steeds geweldig. Nu heb ik alleen nog maar poliklinische gesprekken. Daarna ga ik terug naar huis en dan komt Kelly weer bijna uit school.

Omwille van haar privacy wil Karin haar achternaam niet vermeld zien.