Heimwee naar Hazes

Aflevering 2: Het vroegere familiehotel City in Scheveningen is overgenomen door meneer Ming uit Fuzhou. Het is even wennen û voor zijn gasten en zijn personeel.

'Dood- en dóódzonde', verzucht een gezette man terwijl hij een blik werpt op de gevel van Hotel City. 'Je verwacht zoiets niet hè?', zucht zijn vrouw met hem mee en beiden schudden het hoofd. Twaalfeneenhalf jaar geleden logeerde het echtpaar Kroeze uit de Amsterdamse Jordaan hier tijdens hun huwelijksreis. Die ging naar Scheveningen. Twaalfeneenhalf jaar lang namen ze zich voor weer terug te komen ter gelegenheid van hun koperen trouwdag. Maar toen meneer Kroeze een paar weken geleden belde om te reserveren, bleek de stem aan de andere kant van de lijn louter Chinees te spreken. 'Reserveren! Kroeze!, riep ik nog,' vertelt hij, 'maar dat meisje gaf geen sjoege.'

Teleurgesteld, maar vastberaden terug te keren naar de Haagse badplaats, heeft het echtpaar een kamer genomen in het hotel schuin tegenover het City. 'En dat terwijl het destijds toch zo piekfijn was, ik kan niet anders zeggen, hè Coos? Ik kan toch niet anders zeggen?' Mevrouw Kroeze stoot haar man aan. 'Piekfijn', beaamt die. 'En oergezellig, man. Die eigenaar maakte er elke avond een feestje van. Gewoon gemoedelijk, weet je wel? Beetje Hazes, wat pilsjes en voor Riet, want die dronk toen nog, van die mixies.' Riet knikt. 'We hebben gisteren even naar binnen gekeken. Maar de sfeer is weg. Ik zag het meteen: he-le-maal weg.'

Bruine lampen

Toch is Hotel City op het eerste gezicht niet veranderd. Het ingelijste koninklijk paar dat twaalfeneenhalf jaar geleden neerzag op het jonge huwelijksgeluk, hangt nog altijd aan de muur.

De kamers bevatten nog altijd dezelfde bedden, dezelfde bruine lampen en donkereiken fauteuils. En zelfs Hazes is er nog, verscholen in een stoffige rij cd's achterin de bar.

Toch zal hij niet vaak meer op zijn hartverscheurende manier het leven bezingen in Hotel City. De tijden van feesten tot in de late uurtjes in de hotelbar zijn voorbij. Van een familiehotel, waar de eigenaar zijn gasten joviaal bij de voornaam noemde, is het geworden tot een gebouw waar jonge discogangers alleen nog maar een slaapplaats zoeken. De gedekte tafels in de ontbijtzaal zijn tegenwoordig lang niet allemaal meer bezet. Jongeren uit alle windstreken slapen hun roes uit of zijn nog niet eens terug van het nachtleven aan de Scheveningse boulevard.

De Chinese studente Cheng Li Juan (28), die een bijbaantje als serveerster heeft in het hotel, fronst haar wenkbrauwen als ze later hoort van het relaas van het echtpaar Kroeze. Ze kan zich weinig voorstellen bij 'Hazes' en polonaises in de hotelbar. 'Achter elkaar aanlopen op de muziek?', vraagt ze in gebrekkig Engels. 'Waar loop je dan naartoe?'

Chinese krant

Cheng Li Juan, of Caroline, zoals ze zich in Nederland gemakshalve noemt, werkt nu een maand in het Scheveningse hotel. Ze studeert facility management in Deventer, een Engelstalige opleiding waarmee ze het ooit tot zakenvrouw hoopt te schoppen. Vlak voor de zomervakantie las ze een advertentie in een Chinese krant in Nederland, waarin de nieuwe hoteleigenaar Ming op zoek was naar zomerkrachten.

Het leek haar een welkome afwisseling met the medium city of Deventer, zoals ze haar woonplaats diplomatiek omschrijft. Den Haag was in haar ogen een wereldstad, het politieke centrum van Nederland, de stad van ambassades en rinkelende trams. Ze slaat verlegen lachend haar handen voor haar gezicht. 'Maar het blijkt een kleine stad te zijn. Als je bij ons in China een stad ziet...' Dan zwijgt ze.

Even later, gezeten in het appartement in het hotel dat ze gedurende de zomer deelt met twee andere Chinese werkneemsters, bekent ze heimwee te hebben.

'I am very, very homesick.' Zo'n tweemaal per week belt ze met familie in China, behalve de eerste maand dat ze in Nederland was, nu een jaar geleden. 'Ik huilde alleen maar, ik kon niet eens praten', vertelt ze, zonder de glimlach op haar gezicht te verliezen.

Stapels dozen

Haar onderkomen in het hotel ligt temidden van de kamers voor de gasten. Het appartement heeft een keuken, badkamer en balkon. De woonkamer is tevens slaapkamer en opslagruimte voor Mings handel in Chinese producten. Tussen stapels dozen die tot het plafond reiken, liggen matrassen op de grond, van elkaar afgescheiden door provi- sorisch opgehangen gordijnen. Caroline is er gelukkig, zegt ze. 'Het is heel fijn hier tijdelijk met twee Chinese meisjes te wonen. We kunnen praten over China en koken wat wij lekker vinden. We mogen gratis eten in het hotelrestaurant, maar dat doen we niet zo vaak.' Ze trekt een vies gezicht. 'We eten er alleen als we te moe zijn om te koken.'

In China woonde ze met haar broer bij haar ouders, met de rest van de familie op een steenworp afstand. 'Chinezen zijn heel sociaal', zegt ze, terwijl ze naar de keuken loopt om een glas water te halen. 'We doen alles met elkaar: winkelen, sporten, karaoke.' Ze neemt een slokje water. 'Maar géén polonaise', en ze laat een hoog giechelig lachje horen.

Haar studie in Nederland duurt nog een jaar. 'Daarna kan ik eindelijk naar huis en misschien lukt het al om in december voor een maand terug te gaan. Daar werk ik voor, dat ik dat ticket kan betalen.' M

Volgende maand: Hectische taferelen in de krappe keuken van Hotel City.

Aranka Klomp is redacteur van NRC Handelsblad.

Dieuwertje Komen is freelance fotograaf.

    • Aranka Klomp