Een blijvende versnippering

Het leek zo mooi. Zoveel mogelijk natuurgebieden zouden met elkaar verbonden worden. Dan konden de padden, herten, ringslangen, gehakkelde aurelia's, dassen, vossen en allerhande andere dieren zich vrijelijk verplaatsen en verspr'eiden naar nieuwe woongebieden. Ook zeldzame planten zou het nieuwe kansen bieden.

De Ecologische Hoofdstructuur (EHS) werd een meerjarenproject waarbij de rijksoverheid elk jaar weer stukken grond zou kopen, zodat er na 30 jaar in Nederland een samenhangend netwerk van kwalitatief hoogwaardige natuurgebieden zou zijn ontstaan. Weg met de stukjes bos ter grootte van een krant.

Het loopt nu twaalf jaar, en het ziet er niet best uit. Al vanaf het begin loopt de verwerving van de grond achter bij de doelstellingen. Die achterstand zal alleen maar groter worden, nu minister Veerman de aankoop van gebieden wil gaan halveren.

Maar zelfs al zou alle grond keurig op schema worden aangekocht, dan nog zal de versnippering blijven. Het aanwijzen van gebieden met een natuurbestemming door de provincie al bijna geheel voltooid. Maar uit het rapport Natuurbalans 2002 van het RIVM blijkt dat dit niet het aaneengesloten netwerk oplevert dat de rijksoverheid voor ogen stond.