DE WEEK

Week-watchers

hadden het afgelopen weekeinde al druk. De jaarvergaderingen van Internationaal Monetair Fonds en Wereldbank leverden de verwachte hoeveelheid nieuws op. In Washington werd het startsein gegeven voor het ontwerpen van een faillissementsregeling voor landen. Banken en derdewereldgroeperingen liepen eensgezind te hoop tegen het plan; landen zijn immers geen bedrijven, en wat is de boedel van een land bij een faillissement? Hoewel. Vorig jaar nog was Argentinië bereid het gebouw van het Congres en de brede 9 juli-avenue in de hoofdstad als onderpand voor nieuwe leningen te geven. Juist Argentinië en buurland Brazilië – dat dit weekeinde mogelijk oud-vakbondsman Lula als president kiest – zouden van een faillissementsregeling moeten kunnen profiteren. De schuldenlast loopt te hoog op. Het gezond verstand zegt dat alleen een streep door de rekening soelaas biedt.

Pragmatisme was ook

de leidraad bij het verrassende optreden van ECB-president Wim Duisenberg. Na dagen stilzwijgen kwam de Nederlandse voorman van de Europese Centrale Bank pas in Washington met een reactie op het voorstel van de Europese Commissie om soepel met het Stabiliteitspact om te gaan. Juist om te voorkomen dat het pact zal imploderen, stelt Duisenberg zich op achter de mogelijkheid voor landen in de eurozone om pas in 2006, en niet al in 2004, begrotingsevenwicht te bereiken. Respijt dus voor zondaars Duitsland, Frankrijk, Italië en Portugal. Maar bij de braafste leerlingen in de klas overheerst woede. De Nederlandse minister van Financiën Hoogervorst toonde zich onaangenaam verrast door Commissie en ECB.

De Commissie

schermde deze week nog wel stoer met een mogelijke `gele kaart' voor Frankrijk wegens begrotingszonden. En komende maandag mogen de ministers van de eurozone het onderling uitvechten. Maar 2006 lijkt vrijwel zeker de nieuwe deadline te worden. Opmerkelijk was dat de euro, waarvoor het Stabiliteitspact in het leven is geroepen, zich van alle commotie weinig aantrok. Na het kortstondig slechten van de pariteitsgrens eerder dit jaar, is de munt al wekenlang stabiel ten opzichte van de dollar. Je kunt het ook lamlendigheid van beide munten noemen.

Het economieonderwijs

moet op de helling, al was het maar om er de nog te vaak vergeten Europese dimensie aan toe te voegen. Mensen toch, binnenkort zijn we vermoedelijk al met z'n 25'en. En alle nieuwkomers willen euro's. Maar gaan de boeken van Arnold Heertje nu massaal het schoolraam uit? Wat is anno 2002 de `kern' van de economie?

Grote zorgen

blijven er over de pensioenen. Toezichthouder Pensioen- en Verzekeringskamer geeft driehonderd fondsen een jaar de tijd om de financiële positie te herstellen na de dramatische waardevermindering van hun aandelenbezit. Werkgevers en werknemers hangt intussen een lastenverzwaring van 23 miljard euro boven het hoofd. De gepensioneerden moeten zich zorgen maken over de waardevastheid van hun uitkeringen. Maar de situatie is nog niet zo somber, of The Economist vraagt zich verbaasd af waarom de commercie zo weinig belangstelling heeft voor de vitale zestiger. Deze `potentieel opwindende doelgroep' wordt aanstonds versterkt met kapitaalkrachtige baby boomers, die zoals bekend born to be wild zijn. Is het dan wel verbazingwekkend dat de gemiddelde leeftijd van de Harley-Davidsonkoper 52 jaar is? Opgepast, Hell's Ancients!

De redactie

Bekende Namen maakte weer overuren. Enron-fraudeur Andrew Fastow stapte naar justitie. Levensstijlkoningin Martha Stewart stapte op als bestuurslid van de New-Yorkse beurs. Banktopman Sjoerd van Keulen stapte over van Fortis naar SNS Reaal. Puinruimer Thierry Breton stapte in de schuldenput van France Telecom. En minister Heinsbroek? Hij stapte mis. Uit de rokende puinhopen van een week straatgevechten in de LPF kwam hij uiteindelijk niet als de nieuwe leider naar voren. Collega Bomhoff daarentegen rees als een feniks uit de as en blijft de vice-premier. Voorshands.

De grootste blunder

werd deze week begaan door een medewerker van zakenbank Bear Stearns in de Verenigde Staten, die voor vier miljard, in plaats van vier miljoen dollar aan aandelen verkocht. Een ramp kon nog net worden voorkomen, de teller bleef op 622 miljoen staan. Maar wat doet een bank die bear in z'n naam heeft überhaupt op de aandelenmarkt?

    • Reinoud Roscam Abbing