De aanhang van Pim 2

Wat we allemaal al wisten is bewaarheid geworden, Fortuyns aanhang is vooral naar voren gestapt om haar onvrede kenbaar te maken. Een begin van oplossingen voor de gefragmenteerde samenleving is nog niet in beeld. Natuurlijk, het is altijd zo geweest dat een politicus een zekere mate van ijdelheid niet vreemd is, maar wat thans plaatsvindt in de landspolitiek tart elke beschrijving.

Wat minstens zo ernstig is, is de gretigheid waarmee de journalistiek inspringt op elk conflict binnen de LPF. In deze televisiedemocratie zien we het hoofd van Wijnschenk, zoals de hondjes vroeger achterop de hoedenplank in de auto van mijn oom, heen en weer draaien, om zijn antwoorden te geven in de microfoons die voor zijn mond worden gehouden.

Terwijl Amerika zich voorbereidt op een oorlog tegen Irak, is het NOS-journaal bezig met een diepte-interview, voor zover mogelijk, met mevrouw De Jong. Daarna wordt nog even doorgeschakeld naar de politieke duider, ons aller Job Frieszo.

Misschien zou het aardig zijn om een aantal LPF-parlementariërs te vragen wat hun persoonlijke keuzes zijn geweest in het leven; hoe ze tot een coherent wereldbeeld zijn gekomen, en in welke mate zij denken de Nederlandse samenleving op een hoger plan te kunnen brengen.

Fortuyn wist goed de onvrede te benoemen. De vraag is of dat wat heeft opgeleverd, behalve heel veel turbulentie. Een partij, innerlijk verdeeld, zonder duidelijk programma, met ministers die hun persoonlijke visie kwalificeren als het partijstandpunt, hoort thuis in een bananenrepubliek.

Ik hoop op snelle verkiezingen.