Baarn - Hilversum

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in `t Gooi.

Baarn ruikt naar open haard, naar vers aangestoken hout en schroeiende dennenappels. Aan de stille laan van de grote villa-huizen met aan romantische fantasieën ontsproten torentjes, erkers en serres, die elk het decor kunnen zijn van familiegeschiedenissen, gruwelijk of groots naar keuze, scharrelt een eekhoorn achter een slordig geparkeerde witte limousine. Laat geworden vannacht, jongens? Het beestje schrikt op en duikt, zijn pluimstaart gestreken, weg, want er verschijnt een auto tussen de hoge bomen. Hij remt, een raampje schuift omlaag. Twee maskermooi gemaquilleerde vrouwen hangen naar ons over en vragen, door lichte paniek bevangen, of we misschien de weg naar de kerk weten. Nee? Dan rijden ze subiet door. De stilte in de bochten van de Baarnse lanen keert terug. Het loopt tegen tienen. Als die de trouwerij maar halen. Er valt een eikeltje langs mijn neus. De eekhoorn, wedden?

De route voert over het landgoed van Kasteel Groeneveld. ,,Wat is sterven toch mooi'', schreef Jan Wolkers in een gedicht dat hij wijdde aan het verdwijnen van de zomer. Hier is te zien hoe verschrikkelijk waar die regel is. Alleen de herfstzon is bij machte deze lage gloed af te werpen die, even genadig als steels, alles in goudstof inpakt. Dat die eerste gele en rode tinten bezig zijn met een moord op het groen en een voorbode zijn van kale takken wordt juist opgehemeld. Treuren lukt niet, niet bij dit licht.

Het landgoed Groeneveld is een aangelegd landschap, dat de indruk wil maken van natuur en wildernis. De paden kronkelen, er zijn onverwachte heuvels en weitjes en de waterpartijen liggen op plekken waar ze strikt genomen niet handig uitkomen, wat weer een stel aanminnige bruggetjes noodzakelijk maakt. De natuur werkte wel mee. De enorme beuken met wortels als klauwen kregen stammen vol bulten die een geriefelijk kabouterhuis doen vermoeden. Ze worden afgewisseld met treurwilgen en tamme kastanjes met stekelvruchten; struiken en varens hangen over de oevers van de langgerekte vijvers en creëren donkere hoeken. Dit is een bos voor heksen en spinnen, voor elfjes en betoverde kikkers; een bos dat kan bestaan omdat 19e eeuwse kunstenaars met inktpen of penseel het eerst hebben bedacht.

Het bos wordt een naaldbos. Overal staan zwammen. De geschubde soort met de kleur van oude krant die een parapluutje opsteekt, en, op de stronken, de indrukwekkende zandgele variëteit die er met zijn lobben en blobben uitziet of hij beter af zou zijn op de bodem van de zee. Wie hier wandelt moet willen klauteren her en der liggen dikke versgezaagde stammen over het pad. Met een broek vol groene vegen en klevend van de hars bereik ik de heide. Niet langer paars maar bruin en toch stralend in de warme wind. ,,Maauw! Maaaauw!'' Die kreten zijn onmiskenbaar: hoog in de lucht maken twee buizerds grote kringen. Ze mauwen. Ze jagen op muizen.

15 km. NS wandeltocht `Landgoed Groeneveld', verkrijgbaar op station Baarn. Begin- en eindpunt zijn per spoor met elkaar verbonden. Overstappen in Hilversum.

    • Joyce Roodnat