Floortje Zwigtman

De klachten van Floortje Zwigtman in het interview van Judith Eiselin over de recensie die ik schreef in de Volkskrant zijn niet terecht. Mijn recensie eindigt als volgt: `In het boek wordt benadrukt hoeveel keuzemomenten de jongens hadden. Telkens was er een mogelijkheid uit de groep te stappen, dus niet verder te gaan. Keuzemomenten zijn er ook voor ouders. Laat je kinderen kijken naar geweld op televisie? Is het nodig dat ze kunnen lezen hoe mensen verworden tot beesten? En zo ja, hoe oud moeten ze daarvoor zijn? Als dit boek een film was zou het voor boven de 16 zijn. Zelf heb ik het aan geen enkel kind willen voorleggen'.

Hierna stuurde Zwigtman mij een vlammend protest, waarna wij via e-mail, met wederzijds respect van gedachten wisselden. Zwigtman wilde vooral leren aan kinderen dat zij in staat zijn tot het kwaad, zo schreef zij. Haar motivatie haalde zij uit haar onderwijswerk in Bosnië en Kroatië. Ze hoorde de verhalen over buren die ineens vijanden werden, en wilde uitzoeken hoe zoiets werkt. Als kinderen het kwaad in zichzelf herkennen zou geweld voorkomen kunnen worden.

Zwigtman klaagt nu dat zij is uitgemaakt voor `een commercieel iemand die zijn onvolgroeide geweldsfantasieën via onschuldige kindertjes te gelde maakt, veelal door mensen die het boek niet hadden gelezen'. Ze noemt niet dat meerdere deelnemers aan de discussie op de Volkskrantsite over haar boek het speciaal hadden gekocht en gelezen om mee te denken. Dat er ook veel genuanceerde reacties waren die het boek om uiteenlopende redenen niet zagen zitten. En dat ze ook bijval kreeg. Ze zegt dat ze lezers wil aanzetten tot nadenken. Had ze louter instemming verwacht?