Waterstof 1

De belofte die waterstof in de toekomst zal gaan betekenen voor de energievoorziening voor de mens op deze wereld, doet mij denken aan Lijmen/Het Been (1938), de roman van Willem Elschot. Daarin wordt bij het aan de man brengen van het Algemeen Wereldtijdschrift voor Financiën, Handel, Nijverheid, Kunsten en Wetenschappen steevast geschermd met het `Departement van Nijverheid' (een ministerie) dat volgens de suggestie van de oplichters achter het (niet echt bestaande) blad zou staan. De trucs zijn nog steeds toepasbaar, getuige het artikel `Op naar het waterstoftijdperk' van Jeremy Rifkin (Opiniepagina, 1 oktober).

Het verhaal berust op pure fantasie. Niet in technisch opzicht. Het wérkt: de waterstofmotor, de brandstofcel, én ook de windmolens of de zonnecellen die misschien de stroom moeten leveren om het gas via elektrolyse uit water te maken. Als je echter weet dat wetenschappelijk onomstotelijk vaststaat dat op deze wereld nooit genoeg duurzame energie (en waterstof) geproduceerd kan worden om ons levenspeil veilig te stellen, dan is het duidelijk dat de beweringen van Jeremy Rifkin niet in deze krant horen.

Dit soort verhalen, zonder enige kwantificering omtrent het potentieel van de genoemde techniek, passen in de populaire blaadjes van de autolobby, niet in NRC Handelsblad.

    • Ir. G.A. Bos