Milaan wil ultrakort voor vrouwen thuis

Terwijl de koersen dalen en oorlog dreigt, presenteert een groot deel van de mode-ontwerpers in Milaan vrouwenmode die maar net onder billen reikt, borsten en taille accentueert en ook de rest van het lijf niet onbekeken laat. Doorgaans gaat in zulke tijden de roklengte alleen maar naar beneden, zo is de afgelopen eeuw gebleken. Dus wat weten de ontwerpers wat wij niet weten?

Echt reden om optimistisch te zijn hebben ze nu ook weer niet. Gucci, die een van meest broeierige collecties liet zien, zag zijn verwachte nettowinst voor het tweede kwartaal met 55 procent dalen. Of moeten we in een optimistische stemming raken, zodat we vanzelf wel in een betere toekomst gaan geloven? Of is het net als in de jaren vijftig en tachtig een uiting van een conservatiever klimaat waarin mannen weer mannen (dus in pak en stropdas) en vrouwen weer vrouwen worden.

In de opmerking die Gucci-ontwerper Tom Ford na zijn show maakte dat zijn ultrakorte, ultrasexy en superstrakke collectie bedoeld was voor die ,,sterke vrouw, die sexy en glamourous wil zijn'' zullen zich dan ook niet veel vrouwen herkennen. Of je moet een bodyguard hebben die je over straat begeleidt. Want hoe vrij vrouwen ook in hun hoofd willen zijn, in minirok en op hoge hakken is ze nog steeds aangeschoten wild. Desondanks was de presentatie van Gucci een van de sterkste van de afgelopen modeweek. Het was een duidelijke visie van een getalenteerd man die de afgelopen jaren feilloos aanvoelde welke richting de mode in ging. De show klopte vooral ook dankzij een technomix van oude Beatles-songs. Het maakte melancholisch en deed terugverlangen naar betere tijden. En dan worden een sensuele kimono in smaragdgroen of pastelkleurig, hooggesloten maar kort Chinees jurkje ineens heel begeerlijk. Al was het maar om binnenshuis te dragen.

De jaren zestig waren ook zichtbaar in de vele verwijzingen naar de stijlen van Courrèges, Pierre Cardin en Paco Rabanne, de minirokjes, het vele zilver in schoenen en accessoires en de felle kleuren (roze, geel, groen, oranje). Alleen zonder de onschuld van toen. Miuccia Prada bijvoorbeeld combineert haar stijve mini-overslagrokken met strakke tanktops of te grote T-shirts met lange mouwen. De heren Dolce & Gabbana geloven er ook nog steeds in, maar halen hun inspiratie ook uit stoere bootwerkers, punkers en gladiatoren. Waardoor het nogal een mix werd van oversized colberts met leggings, corsetten, motorlaarzen en leren gladiator-borststukken als corset.

Je kunt ook onverstoord je eigen ding doen, zoals Giorgio Armani en Roberto Cavalli. Bij de eerste mondt dat uit in een eindeloze reeks tijdloze kleding in grijs- en blauwtinten met hier en daar een frivool accent. En bij de tweede resulteert het in een dynamische show vol voluptueuze modellen op hoge hakken in een Chinees decor met een plankier als een schildpadschild en op de achtergrond Chinees lakwerk, kamerschermen, wierook en imitatie houtsnijwerk. En Cavalli is nu eenmaal seks en rock'n roll, dus ultrakorte, satijnglanzende Chinese jurkjes in rood en goudgeel zijn dan heel normaal of denim-kostuums versierd met Chinees borduurwerk en zwarte, kanten jurken met een motief als een Chinese pentekening in zwart- en grijstonen.

Toch was de collectie die de in Antwerpen getrainde Haider Ackermann voor het leermerk Ruffo Research neerzette een van de beste, zeg: meest realistische, in Milaan. De kleding – soepelvallend suède, vaal, gewassen leer en ingehouden vrouwelijk – raakte het hart. Sensualiteit kan ook somber en donker zijn, in plaats van felgekleurd, hard en confronterend naakt.

    • Jetty Ferwerda