Gegeten worden

In een Hollands weiland kan de natuur er wel vredig uitzien. De koeien en de schapen die daar grazen, worden op den duur ook wel opgegeten, maar niet ter plekke. Anders is dat op een Afrikaanse vlakte. De zebra's en gnoes die daar staan te grazen, worden ter plekke verslonden, door leeuwen en luipaarden, die de prooi ook nog eens van elkaar afpakken.

Addo, koning der dieren is de laatste film waaraan de beroemde Nederlandse natuurfilmer Hugo baron van Lawick (1937-2002) heeft meegewerkt. Anders dan in zijn vorige bioscoopfilm Serengeti Symphony (1998) wordt er in Addo een verhaal verteld. Eén leeuw wordt volwassen en verovert zijn eigen groep. De film is een documentaire variant op Disneys De leeuwenkoning.

Addo bevat spectaculaire en leerzame beelden van jagende leeuwen en andere roofdieren. Vooral de opname van een luipaard dat met een prooi 's nachts een boom in vlucht, is onvergetelijk: hoe die even tevoren nog zo levende antilope als zielloos vlees tegen de stam ketst.

Het opgewekte commentaar detoneert bij al dit eten en gegeten worden. Even monter als meedogenloos probeert de voice-over de kijker te dwingen om zich alleen met Addo te identificeren. Van Lawick maakte eerder een op dezelfde leest geschoeide documentaire met een luipaard in de hoofdrol. Misschien kunnen zijn opvolgers het leven in de Serengeti eens filmen vanuit het perspectief van een zebra of een gnoe. Of zou een documentaire versie van Bambi te gruwelijk zijn?

Addo, koning der dieren. Regie: Caroline Brett. Met de stem van Arnold Gelderman. In: 13 bioscopen (vanaf 4 oktober).