Betrokken maar hard

Het is hem twee keer gelukt, waarom niet een derde? De benoeming van Thierry Breton (47) aan de top van France Telecom ligt zo voor de hand dat zijn naam al direct viel na het aftreden van Michel Bon, op 13 september. Dat de ministerraad de benoeming vandaag pas officieel goedkeurde, houdt dan ook eerder verband met voorwaarden die Breton zelf stelde dan met aarzelingen van de kant van de Franse overheid, met een belang van 54,5 procent de grootste aandeelhouder van het telecombedrijf.

Breton is zo langzamerhand redder in de nood van beroep, met als specialisme (semi-)overheidsbedrijven. Zo haalde hij computerfabrikant Bull uit het slop en bezorgde hij Thomson Multimedia, dat in 1997 volgens toenmalig minister-president Alain Juppé ,,niet meer dan de symbolische franc'' waard was, drie jaar later, op het hoogtepunt van de luchtbel-economie, een beurswaarde van 15 miljard euro. Bij Thomson bewees Breton fabrieken te kunnen sluiten zonder sociale onrust te veroorzaken. Hij wordt geroemd om zijn vermogen kosten terug te dringen en tegelijkertijd een groepsgeest te bevorderen.

Geen wonder dat Breton voor zijn nieuwe baan eisen kon stellen. Die waren: een goede opvolger bij Thomson, waaraan hij verknocht heet te zijn, en de garantie dat hij van de overheid, grootaandeelhouder en tot ongebreidelde bemoeienis geneigd voogd, voldoende speelruimte krijgt voor een eigen beleid.

Beide voorwaarden lijken vervuld. Bij Thomson treedt de adjunct, Charles Dehelly, aan en het vieren van de teugels bij France Telecom komt de politiek misschien wel goed uit. Het bedrijf kampt immers met immense problemen, die nog voor veel sociale onrust kunnen gaan zorgen. Hoewel beter presterend dan ooit tevoren heeft het bedrijf een enorme schuldenlast, bijna 70 miljard euro. Breton stapt in een leeuwenkuil met werknemers die zelf aandeelhouder zijn, maar hun ambtenarenstatus niet willen verliezen en met vakbonden die iedere beweging van de nieuwkomer op de voet zullen volgen.

Breton behalve topman, ingenieur, ooit wiskundeleraar aan het Lycée Français in New York, schrijver van sciencefiction, regionaal bestuurder en ministerieel adviseur heeft een reputatie hoog te houden als betrokken bestuurder. Na zijn aantreden bij Thomson ging hij een week tv-toestellen verkopen bij elektronicazaak Darty. Toch duurde het even voordat hij door de industriële elite van Frankrijk werd geaccepteerd en vanaf 1998 bestuursposten verwierf bij Axa, Dexia, Bouygues Telecom, Schneider, Rhodia en nutsbedrijf La Poste.

Tot zijn voordeel strekt nu dat hij zich bij Bouygues direct verzet heeft tegen avonturen op het gebied van UMTS, de derde generatie mobiele telefonie. Bouyges liet France Telecom Orange en Mobilcom overnemen. En France Telecom zit nu op de blaren.

    • Pieter Kottman