Big George wil blijven dromen

Oud-bokser en predikant George Foreman (53) bracht gisteren een bliksembezoek aan Nederland. Niet om Gods woord te verkondigen, maar om een grill aan te prijzen.

Daar stond hij dan, minzaam glimlachend naar de talloze camera's en bewonderaars: de eens zo gevreesde krachtpatser die ooit de grootste bokser aller tijden (Muhammad Ali) de stuipen op het lijf joeg, en acht jaar geleden uitgroeide tot een cultheld door op 45-jarige leeftijd de wereldtitel in het zwaargewicht te veroveren. ,,What a guy!'', luidde gisteren in Breda de toepasselijke titel van het eerbetoon aan de zichtbaar geamuseerde eregast uit Amerika.

George Edward Foreman, van 10 januari 1949 te Marshal, Texas, maakte gisteren een tussenstop in Nederland. Niet om Gods woord te verkondigen, en ook niet om een of andere collega-kleerkast het licht uit de ogen te slaan. Nee, Big George parttime-kok, predikant, zakenman, (ex-)sportman maar bovenal een onverbeterlijke rasoptimist bracht een bliksembezoek om een grill annex barbecue aan te prijzen. ,,The very best you can get.''

Na de Verenigde Staten en Groot-Brittannië is het nu de beurt aan het Europese vasteland om kennis te maken met de naar verluidt `voedselvriendelijke' American Health Grills, waarvan het Amerikaanse moederbedrijf Salton in zes jaar naar schatting dertig miljoen exemplaren verkocht. Met dank aan Foreman, de innemende reus die twee jaar geleden voor de lieve som van 137,5 miljoen dollar zijn naam verbond aan het `lekker-snel-en-minder-vet'-product.

Het Bredase bedrijf Princess, fabrikant van huishoudelijke (luxe-)artikelen, hoopt in negen Europese landen eenzelfde commercieel succes af te dwingen als de collega's uit Amerika. Dat moet lukken, zo viel gisteren bij de officiële presentatie van het product te beluisteren. Dankzij de steun van boegbeeld George Foreman, de als ,,een levende legende'' aangekondigde oud-bokser die na enig aandringen bereid bleek tijd vrij te maken in zijn overvolle agenda. En dus kon (een deel van) de Nederlandse societypers, alsmede tal van zakenrelaties, zich gistermiddag vergapen aan de nog immer indrukwekkende verschijning uit Houston, die om even na vieren zijn opwachting maakte in een hagelwitte limousine.

Zijn naam en faam maakte The Punching Preacher meer dan waar. Een vlotte prater is Foreman altijd al geweest. Maar wie gisteren tijdens zijn bij vlagen aanstekelijke verkooppraatje in land- en koetshuis Wolfslaar de ogen sloot, waande zich in de collegezaal bij de leermeester van Emile Ratelband. Met de ene na de andere wisecrack kreeg het voormalige zwaargewicht de lachers op zijn hand.

Over het feit dat zijn vijf zonen bij hun geboorte een voor een de voornamen van hun verwekker (George Edward) meekregen: ,,Als bokser moet je voorbereid zijn op geheugenverlies.'' Over zijn nederlaag tegen Ali in het legendarische Rumble of the Jungle-gevecht, achtentwintig jaar geleden in het toenmalige Zaïre: ,,Ik bleek vooraf de verkeerde hamburger te hebben gegeten, dat brak me gaandeweg de partij op.''

De publiciteitsstunt met Foreman past in de op Amerikaanse leest geschoeide bedrijfsstrategie (`show-, glamour- en glitter-marketing') van de zakenman, Princess-directeur Aad Ouborg (43). `Ondernemen is entertainen', luidt sinds de oprichting van zijn bedrijf (1994) het motto waarmee de voormalige manager van de Nederlandse hockeyploeg en sinds kort ook co-sponsor van de noodlijdende voetbalclub NAC zijn producten aan de man probeert te brengen.

Foreman draagt met evenveel enthousiasme dezelfde boodschap uit, al bleek hij gisteren zowaar ook nog nieuws in petto te hebben. Zijn vierde (!) rentree is aanstaande, zo wilde de voormalig olympisch kampioen (Mexico-City 1968) doen geloven. Vijf jaar geleden bokste hij zijn laatste serieuze partij. Daarin bleek landgenoot Shannon Briggs uiteindelijk te sterk, zij het na een omstreden jurybeslissing.

Noem hem geen fantast, want: ,,Wie niet durft te dromen, bereikt nooit wat. Let op mijn woorden: over twee jaar staat deze jongen weer in de ring en wint hij opnieuw de wereldtitel.'' En even later, met samengeknepen pretogen: ,,Zou dat niet mooi zijn? Een wereldkampioen van 55 jaar! Stel je eens voor! Acht jaar geleden heb ik de wereld al eens versteld doen staan, ik ga het weer doen. I make dreams come true.''

Het boksen kan bovendien wel een steun in de rug gebruiken, weet Foreman. ,,Ook in de Verenigde Staten heeft de sport helaas een slechte naam, net als hier in Europa. De reden is simpel: er zijn te veel onervaren vechters en er zijn te weinig helden. Vooral aan dat laatste ontbreekt het: aan grote boksers, aan mensen voor wie het grote publiek ontzag heeft. Types als Muhammad Ali, Joe Frazier en noem maar op.''

Dus ook aan types als George Edward Foreman? De grote sterke man glimlacht vereerd: ,,Ik leef niet in het verleden, maar in het heden. Het is dat iedereen telkens maar weer begint over die partij tegen Ali in Kinshasa. Dat gevecht blijft me achtervolgen. Niet dat ik het erg vind, maar als er iemand is die vandaag leeft en gisteren al weer is vergeten, dan ben ik het wel. Maar boksen? Dat kan ik nog altijd.''