Volkert van der G. (2)

Ik was met vakantie en kon daarom niet eerder reageren op het artikel van Joost Oranje over Volkert van der G. (Z, 10 augustus). Ik heb ook expres de tijd genomen om het een en ander te laten bezinken. Impulsief is mijn reactie daarom niet.

Ik was zeer onder de indruk van de manier waarop een genuanceerd beeld is gegeven van het karakter van de man die zo publiekelijk wordt verguisd. Inderdaad, ,,kruisigt hem'', heeft alom uit de vox populi geklonken. Dat de mensheid niet veel is opgeschoten in tweeduizend jaar vermoedde ik al, maar dat nu juist Nederland daar zo'n blijk van moet geven. De daad van Van der G. verdient geen hulde, maar recht op een menselijke behandeling is toch wel het minste. Het heeft mij ontroerd dat zijn familie en zijn vrienden hem trouw blijven. Dat zegt toch wel iets over zijn integriteit en over die van zijn verwanten. Uit het artikel sprak een teruggehouden sympathie, zonder hysterie, zonder overdrijving en dat deed mij goed. Natuurlijk mocht hij het recht niet in eigen handen nemen, maar uit het geschetste beeld kon ik iets bevroeden van zijn gevoel van naderend onheil. En die overdragelijkheid was niet uit te houden. Ik herken dat wel. En nu maar hopen dat er geen mensen op mijn stoep komen te staan.