Kinderzielen

Désanne van Brederode maakt een denkfout in het artikel `Weg met de Übermutter'. Een filosofisch debat, dat nodig gevoerd moet worden en waar het in onze cultuur aan ontbreekt, namelijk het debat over het spirituele aspect in de vragen rond ouderschap en de herkomst van kinderzielen wordt binnengesmokkeld in een bespreking van het boekje zwangerschapsnotities. Jammer!

Ik vond zelf het nivellerende en licht narcistische toontje van dat boekje een van de weldadigste dingen die ik ooit van de gezondheidszorg ervaren heb. Juist! Wij zijn allen gelijk, of we nu zwakbegaafd zijn, of hoog opgeleid, we gaan door dezelfde molen. De buik, en wat daar uit komt, wordt het centrum van je bestaan. Je hebt daar met je goede verstand geen controle meer op, net zo min als vrouwen zonder dat goede verstand. Narcisme is een belangrijk aspect: je draagt bij aan het voortbestaan van de menselijke soort en hebt recht op optimisme en goede zorg. Je hebt behoefte aan kletsbladen over ,,het beste voor je kind''. En complimenten, omdat het kind zo lekker groeit, ook al doe je er zelf niks aan. Ga zo door, zou ik zeggen. Waarom daarop zoveel kritiek geuit?

Natuurlijk vul je zo'n boekje niet in als je een beetje nadenkt. Natuurlijk heb je kritiek op die pseudo-wetenschappelijkheid. Maar het voldoet aan een grote emotionele behoefte, en iedereen met een beetje gezond verstand kan het zelf relativeren.Dat het medisch-biologische vertoog overheerst en er geen ruimte is voor een andere benadering, is een andere kwestie. Er zou absoluut meer aandacht moeten zijn voor een vraag als: Wat is het verband tussen de extra grote gevoeligheid voor wereldrampen en zwangerschap/de zorg voor je kind. Wat betekent dat?

Mijn idee is dat het moederconcept in onze cultuur een discussie behoeft en dat het zou moeten worden geconfronteerd met ideeën uit de grote literatuur en de niet-westerse spirituele tradities

Ik heb daar veel van mijn gading gevonden, dat past bij de `lege plek', die plek groter maakt en heiliger en mooier, niet zo bleek en triest als ie in onze cultuur is. Zo'n onderzoek heeft absoluut consequenties, zowel voor het eigen kroost (opvang, combinatie werk-/ouderschap) als voor de ecologie als voor spirituele dimensies. Zou je met dat principe, als een mijnwerkerslamp op je kop vragen stellen aan willekeurig welke moeder, dat kom je heel veel overeenkomsten tegen, dan is het moederschap en geboorte wel degelijk universeel en leidt het tot deelbare ervaringen.