`Ik probeerde niks na te doen'

Hoewel hij opgroeide als zoon van Ian Dury besloot Baxter Dury pas na allerlei omzwervingen om muzikant te worden. Zijn debuut-cd `Len Parrot's Memorial Lift' verscheen deze maand.

Baxter Dury is de zoon van Ian Dury, de twee jaar geleden overleden zanger die de kreet Sex And Drugs And Rock 'n' roll onsterfelijk maakte. Hij heeft een opvallende cd gemaakt, Len Parrot's Memorial Lift, die minder te maken heeft met de muziek van zijn vader dan met psychedelica.

De dertigjarige Dury heeft een interessante hand van songtitels kiezen. Het is alsof hij een hele catalogus van figuren heeft aangelegd: Oscar Brown, Auntie Jane, Fungus Hedge en de Len Parrot uit de albumtitel. Allemaal figuren die aan zijn fantasie ontsproten zijn. ,,Ze zijn geïnspireerd op bestaande personen, maar zulke bedachte namen dienen natuurlijk om de details te verbergen'', zegt Dury. ,,Het is allemaal fantasie, in de verte gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen. Je zou me een soort schrijver kunnen noemen, zij het dat het schrijven van een lied natuurlijk veel gemakkelijker is dan een boek. Ik hoef alleen maar zes woorden achter elkaar te zetten en ze een beetje vals zingen, dan ben ik er al. ,,Mijn beste nummers ontstaan als ik wat voor me uit zing, een soort stream of conciousness. Dat is een goeie methode voor mij, maar ik moet het niet forceren.''

Voor Beneath The Underdog, het openingsnummer van de plaat, leende Dury de titel van de autobiografie van een kleurrijk figuur: jazzbassist Charles Mingus. ,,Dat nummer heeft weinig met Mingus te maken,'' zegt Dury, ,,ik vond het gewoon een pakkende titel, leuk om te zingen. Het is een briljant boek, overigens, vol geweldige onzin. Ik groeide op met zijn muziek. Mijn vader luisterde veel naar jazz en hij gaf me dat boek, vlak voor zijn dood. Niet dat jazz in mijn muziek een grote rol speelt, als dat wel zo is gebeurt het per ongeluk.''

Het is de geest van de psychedelische jaren zestig, en dan wel in de typisch Britse traditie van Syd Barrett en Soft Machine, die over de muziek van de jonge Dury hangt. ,,Ik heb niks proberen na te doen, niet bewust tenminste'', zegt hij daarover. ,,Ik hou van muziek die de binnenkant van je hoofd verkent, als het ware. En ik hou van excentrieke geluiden. Dat klinkt al snel nogal retrospectief, zeker als je daarvoor geen elektronische middelen gebruikt. Dat was een bewuste beslissing. Niet omdat ik de jaren zestig over wilde doen, maar omdat ik hou van de warmte van echte instrumenten en analoge opnametechnieken. Met zo'n houding keer je dan al gauw terug naar halverwege de jaren zestig of de vroege jaren zeventig.''

Toch ziet Dury zich ooit met elektronica werken. ,,Eigenlijk ben ik gek om dat niet te doen, want zonder computers is muziek maken een dure en arbeidsintensieve manier van werken. Ik geloof graag dat je muziek met een computer net zo goed kunt laten klinken als op de manier van de old school, dus ik zal wel een idioot zijn om met muzikanten te werken. Maar ik hou van de ouderwetse werkwijze, waarbij je niet alles met een druk op de muisknop over kunt doen. Dat zorgt voor een verantwoordelijkheid die ik prettig vind. Als je met vier ervaren, maar onderbetaalde muzikanten in een iets te dure studio zit, moet er wel wat gebeuren. Dan moet ik dat half afgemaakte nummer wel afschrijven. Dat soort druk heb ik nodig, anders lig ik toch maar in bed.''

Na een leven van twaalf ambachten en dertien ongelukken, doemde het vooruitzicht op van een loopbaan in de muziek. ,,Ik schrijf liedjes sinds een jaar of vijf, zes. Ik heb het rustig aan gedaan. Gelukkig gaf mijn platenmaatschappij me alle tijd.''

In zekere zin, vindt hij achteraf, was hij voorbestemd voor een leven in de muziek. ,,Ik groeide er tenslotte mee op. Aan de andere kant heeft het misschien iets geforceerds om in de voetsporen van je bekende vader te stappen. Maar als eenmaal besluit dat dat niet uitmaakt, hoeft het geen beletsel meer te zijn. Gelukkig was mijn vader nu ook weer niet zo verschrikkelijk beroemd. Het lijkt me verschrikkelijk om Sean Lennon te zijn.''

Op Len Parrot's Memorial Lift wordt meegespeeld door Geoff Barrow en Adrian Utley van de Britse triphopgroep Portishead, maar ook door leden van Ian Dury's oorspronkelijke begeleidingsband, The Blockheads. ,,Daar was ik nogal nerveus over. Het zijn geweldige, veelzijdige muzikanten. Bovendien voelde het als een soort eerbewijs aan mijn vader, hoewel dat vooraf niet direct de bedoeling was. In zekere zin hield hij van boven toezicht op het hele project.''

Baxter Dury: Len Parrot's Memorial Lift (Cycle 010) distr. Konkurrent