DE WEEK

Eindelijk kwam

het hoge woord er een keertje uit. Want van alle micro- en macro-economische beschouwingen van analisten, economen en andere marktvorsers die hun beschouwingen loslaten op de terugval van de economie word je als eenvoudig ondernemer uiteindelijk niet veel wijzer. Bestuursvoorzitter Rob ter Haar van handelshuis Hagemeyer formuleerde de frustraties van het ondernemerskorps dat nog louter slecht nieuws te melden heeft afgelopen week nog het best met de nuchtere constatering: ,,Wij luisteren niet meer naar economen, alleen nog maar naar onze klanten. En bij hen zien we geen herstel.''

De klanten van

Ahold melden zich aan de kassa's van de supermarkten in Argentinië met zeven verschillende valuta. Naast de officiële peso zijn er nog zes soorten provinciaal geld die als officieel betaalmiddel gelden. Het beste wat Ahold nog kan doen is zoveel mogelijk leveranciers in die regionale munt terugbetalen. Want in het internationale geldverkeer is de `provinciemunt' nauwelijks iets waard. Het is één van de redenen dat de `golden-boy' van het Nederlandse bedrijfsleven, Ahold-topman Cees van der Hoeven, voor het eerst sinds 1973 een kwartaalverlies moest rapporteren. Want het avontuur in Argentinië heeft voormalig beurslieveling Ahold al 1,1 miljard euro gekost. Van der Hoeven weet het historische verlies vooral aan incidenten.

In buurland

Brazilië wordt de economische situatie misschien wel net zo ernstig als in Argentinië, maar in dat financiële drama ontbreekt nog te veel een Nederlandse component à la Ahold om het probleem dicht bij huis te brengen. Na moeizaam overleg besloten de zestien grootste banken ter wereld de geldkraan weer open te draaien en hun kredietboycvot tegen het land op te heffen. Het leverde hen een complimentje op van de Amerikaanse financier George Soros die het plan van enkele weken geleden van het IMF om Brazilië een mega-krediet van 30 miljard dollar te verschaffen met de grond gelijk maakte. Het IMF-project waarbij het geld net zo snel als het binnenkwam weer het land werd uitgesluisd, mislukte jammerlijk.

Zoals 11 september

ervoor zorgde dat George Bush de Amerikanen eensgezind achter zijn beleid kreeg, zo glorieert de Duitse bondskanselier Gerhard Schröder na de watersnood in Midden-Europa. Voor de geplaagde kanselier kwam de watersnood als een godsgeschenk in de verkiezingsstrijd. Of zijn rol als vader-des-vaderlands hem voldoende voordeel oplevert in zijn verkiezingsstrijd met Stoiber, daarover zijn de meningen in de Duitse media verdeeld. Financieel-economisch lijkt de coup geslaagder. Er is alom lof voor zijn voorstel de belastingverlaging uit te stellen om met dat geld de getroffen gebieden financieel te ondersteunen. Schröders voorstellen treffen alle burgers die loon- of inkomstenbelasting betalen en geven daarmee daadwerkelijk vorm aan de gedachte van solidariteit met de slachtoffers van de watersnood.

De enquête

rond de bouwfraude is zijn tweede week ingegaan. Duidelijk is inmiddels dat naast de bouwers ook de installatiebranche zich schuldig heeft gemaakt aan onderlinge prijsafspraken en prijsopdrijving. Het zou echter wel erg naïef zijn te veronderstellen dat in een bedrijfstak die zo nauw met de bouw is gelieerd en waar jaarlijks 9 miljard euro wordt omgezet en 6.000 bedrijven bij zijn betrokken, niet wordt gesjoemeld. Hoe het nu verder moet is onduidelijk. Want bij de eerste aantijgingen aan het adres van de installatiebranche kwamen de bedrijfsjuristen van de grote vier bedrijven in deze sector, Imtech, GTI, TBI en Stork, snel in actie. Met kartelachtige allure werd aan managers en bestuur de oekaze uitgevaardigd: `Mondje dicht.'

Bestuursvoorzitter

Mac Zondervan van Wessanen kwam afgelopen week met zijn vijfde winstwaarschuwing. Plechtig beloofde hij volgend jaar op te zullen stappen als de situatie niet verbetert. Of dat ook gebeurt? Iedereen roept tenslotte maar wat in barre economische situaties. Tot die conclusie komt ook het weekblad The Economist als het over de schade van de watersnood in Centraal-Europa gaat. De Zwitserse verzekeraar Swiss Re komt uit op een bedrag van 14,7 miljard dollar, de Duitse branchegenoot Allianz schat de schade op 15 miljard. Maar volgens de minister van Financiën in Nedersaksen is de schade alleen al in deze Duitse deelstaat 16 miljard euro. Misschien iets voor de parlementaire enquête bouwfraude?