Gurf Morlix

Wie noemt in hemelsnaam zijn kind Gurf? Hoe dan ook, net als ooit de jongen die Sue heette, heeft Morlix zich er kennelijk niet door laten kisten. In zijn rol van sessiemuzikant speelde hij de mooiste gitaarpartijen op Car Wheels On A Gravel Road van Lucinda Williams, en de meeste instrumenten op Filth & Fire van Mary Gauthier.

Op deze eerste solo-plaat blijkt hij meer roots- dan countryrocker te zijn, en bovendien niet vies van popinvloeden. Zijn gitaarwerk klinkt hier ook een stuk minder smerig dan we van hem gewend zijn. Vooral door zijn wat schriele stem valt deze plaat in eerste instantie wat tegen, maar na een paar keer luisteren begint de kwaliteit toch op te vallen. Die dunne stem geeft een stuk als How To Be juist iets kwetsbaars, doordat het zo aandoenlijk is hoe hij zich moet uitsloven. Op Let The Rhythm Rule redt hij het er niet mee, dat is echt een lied dat een gespierde brulaap nodig heeft. Maar daar staat genoeg moois tegenover. Bijvoorbeeld My Lesson, een slome polka die terug doet denken zo'n eindeloze les in een benauwd klaslokaal, met een saaie leraar.

Gurf Morlix: Fishin' In The Muddy. Catamount CCR 010