Een lelijk weesje

Uitgeverij Vassallucci, nieuwkomer op het gebied van kinderboeken, valt tot nu toe vooral op met zijn omslagen. Er was al een gouden boek, dat je tussen andere kinderboeken in de winkel tegemoet schittert (Artemis Fowl), nu is er ook een zilveren boek: Molly Moon's ongelooflijke hypnoseboek, door de Engelse Georgia Byng. Anders dan bij het gouden boek, is het hier ook de inhoud die glans heeft. Het is een traditioneel Engels kinderboek, in de goede zin van het woord.

Byng vertelt een meeslepend en merkwaardig verhaal over, jawel, een weesmeisje met, jawel, een bijzondere gave, dat het geluk vindt. Die andere wees met zijn bijzondere gave, Harry Potter, leek al dit soort boeken voorlopig geheel overbodig te hebben gemaakt, maar Molly Moon mag er zijn. In het Engels dan, vooral. Juist vertalers van jeugdboeken staan altijd voor de vraag of ze, om de identificatie bij de lezers te bewerkstelligen, het verhaal naar een Nederlandse setting moeten verplaatsen. Sommigen doen het, al is het riskant, anderen laten het, wat ook zo zijn gevaren heeft, en weer anderen kiezen, zoals in dit geval, voor een halfslachtige oplossing. En zo heet Molly Moons weeshuis ineens het `Hardwijkerhuis' en het staat in `Hardwijk', een dorp in de buurt van de grote stad `Braamburg'. Sommige personages heten ook heel Hollands-toverkolachtig, juffrouw Addersteen, mevrouw Trinkelaar, maar anderen hebben hun oorspronkelijke naam gehouden: Rocky Violet, Molly Moon. Dat leest niet lekker.

Erger is dat er door deze aanpassing raadsels ontstaan. Molly Moon reist naar Amerika, naar New York. Daar praat ze zonder enige moeite, met de bevolking. Vreemd, voor een meisje uit Braamburg. Niet alles is aan de vertaling te wijten. Byng zelf maakte ook slordige fouten: de prijs die Molly wint, waardoor ze naar New York kan, is in euro's. Eenmaal in de VS aangekomen, beschikt ze ineens over dollars, zonder langs een wisselkantoor te gaan. Voor alle duidelijkheid: Molly kan niet heksen, zoals Harry.

Desondanks blijft er, voor wie bereid is zijn ongeloof af te schudden en zich een bepaalde onverschilligheid aan te meten, een aangenaam boek over. Byng heeft Roald Dahl goed gelezen. Haar beschrijvingen zijn grotesk en grappig. Het vreselijke hoofd van het kindertehuis heeft een loszittend gebit dat ze met haar tong door haar mond laat rondwentelen, de stoelen in haar kamer zijn `pruimkleurig', niet gewoon lelijk paars. Er gebeurt veel in Molly Moon's ongelooflijke hypnoseboek, en juist als dat went, die stroom van gebeurtenissen, komt er een rare uitschieter, een heel onverwachte wending die je weer op scherp zet.

Een vondst is dat Molly Moon aanvankelijk geen leuk meisje is. Ze is wat minder erg dan veel van de mensen om haar heen, dat wel, maar haar vriend Rocky is eigenlijk aardiger. Juist op tijd ziet zij dat zelf in, zodat er alsnog hartgrondig meegeleefd kan worden als net dit meisje, met haar monotone stem, haar vlekkerige huid en haar slechte humeur, een `ongelooflijk hypnoseboek' vindt in de bibliotheek. Dat juist dit onappetijtelijke kind dan een natuurtalent in hypnose blijkt te zijn, komt natuurlijk niet onverwacht. Dat ze roem en rijkdom vergaart, maar ontdekt dat vriendschap belangrijker is, ook niet. Dat geeft niet. Bij dit soort boeken is vooraf ongeveer duidelijk wat je krijgt, en dat geeft een verkneukelende voorpret. Byng blijkt, in haar uitwerking van een en ander, verrassingen genoeg te bieden.

Georgia Byng: Molly Moon's ongelooflijke hypnoseboek. Vertaald uit het Engels door Huberte Vriesendorp. Vassallucci. 271 blz. E16,95. Vanaf 9 jaar.