Veel effectbejag bij Finse gothic-groep Nightwish

Het duurt maar even: Tarja Turunen, de zangeres van de Finse groep Nightwish, die van achteren beschenen wordt door een schijnwerper. Het lijkt op een tot leven gekomen afbeelding van Maria. Het is een prachtig plaatje dat, als het opzet is, wel een flinke hang naar effectbejag doet vermoeden.

Effectbejag lijkt zelfs het leidend beginsel bij deze band, zo blijkt bij het eerste van twee uitverkochte concerten. De groep past naadloos in het populaire vakje gothic metal, compleet met prominente toetsen en een klassiek geschoolde zangeres. Op het laatste album Century Child weet men nog enigszins aan het bekende stramien te ontsnappen door de inzet van een echt koor en een echt orkest en door de toepassing van nogal kitscherig uitgevallen folk-elementen, maar live is Nightwish in wezen een onvervalste hardrockband.

De koor-en orkestpartijen, die op de plaat nog enige subtiliteit en gelaagdheid kennen, komen bij optredens uit de toetsenborden van voornaamste componist Tuomas Holopainen of van een bandje, en worden je in het gezicht geslingerd als weinig smaakvolle klankblokken, in de traditie van Carl Orffs Carmina Burana sinds jaar en dag het favoriete klassieke stuk van de oprechte hardrocker.

Ook de klassieke scholing van Turunen past in het gothic-plaatje, maar haar prettige stem heeft wel wat weg van die van Kate Bush. Haar zang past mooi in het wat symfonische, door Holopainens toetsen gedomineerde geluid, dat in de vorm van gespierde gitaarriffs en forse dubbele bassdrumpartijen de nodige verwijzingen kent naar de hardrock van de jaren zeventig.

Dat feest der herkenning is compleet als bassist Marco Hietala, een viking met ellenlang blond haar en een in tweeën gespleten baard, enkele zangpartijen op zich neemt. Omdat Ozzy Osbourne tegenwoordig nog populairder is dan gothic metal zingt hij diens Crazy Train, zoals Over The Hills And Far Away een eerbetoon is aan Gary Moore, nog zo'n rockveteraan.

Op het moment dat Turunen de zangmicrofoon overneemt, klinkt de muziek weer wat eigenzinniger. Turunen is bovendien een behendig volksmenster, die op elk willekeurig moment het publiek ritmisch mee kan laten brullen. Het toneelbeeld, met een fantasielandschap op het achterdoek en ventilatoren voor het decoratief wapperen van de haren, past bij de sprookjesachtige sfeer die de band wil uitdragen. Maar toch lijkt Nightwish vooral een parodie op zichzelf.

Concert: Nightwish. Gehoord: 28/8 in Paradiso, Weteringschans 6-8, Amsterdam. Herhaling 4/9 in 013, Tilburg.