Bob Dylan poëtisch vertolkt op saxofoon

De muziek van de onlangs weer eens herboren Bob Dylan wordt behalve door hemzelf levend gehouden door talloze vocalisten. Van Joan Baez, The Byrds en Melanie in de jaren zesig tot Cassandra Wilson, Ani Di Franco en Tim Krekel & The Groovebilly's na de eeuwwisseling.

Dat Dylan-songs zich ook lenen voor instrumentale jazz bewees rietblazer Michael Moore vorig jaar met Jewels and Binoculars, verschenen op zijn eigen label Ramboy. Een uitgewogen, heel poëtische plaat die om onverklaarbare redenen weinig aandacht kreeg.

Dat Moore met dezelfde musici als op deze cd, contrabassist Lindsey Horner en slagwerker Michael Vatcher, nu een week in de Amsterdamse Pompoen staat is een buitenkans. Zowel voor Dylan-omnivoren die Highway 61 best eens op een saxofoon willen horen als voor jazzliefhebbers die beseffen dat veel van de beste jazz ooit als pop begonnen is.

Dat beide groepen gisteren in de Pompoen muisstil luisterden was volkomen terecht, want het eerbetoon dat Moore en de zijnen brachten getuigde van intense liefde. Voor de liedjes van Bob Dylan, maar ook voor muziek in het algemeen.

De programmatitel Jewels and Binoculars is geplukt uit de tekst van Visions of Johanna en voor de bij die song behorende muziek pakt Michael Moore de basklarinet. Dylan zelf nam in '66 zoveel tijd voor de coupletten dat de platenmaatschappij tot een fade-out besloot, maar Moore is zijn eigen baas en doet het anders. Hij omspeelt de melodie in minstens dubbel tempo en geeft Lindsey Horner alle kans zijn sonore bas te laten klinken.

In het anti-oorlogsstuk With God on our Side, destijds verwijzend naar Vietnam maar met het oog op Irak weer actueel, klinkt het trio eerder grimmig dan poëtisch. De sax gromt, de bas zaagt en de trommels klinken als een hartslag die overslaat.

Hoopgevend klinkt vervolgens Sign on a Window, een cover van niet langer dan drie minuten met Horner strijkend en Michael Vatcher onbedorven in de weer op `houtig' slagwerk.

Dat Moore het in I pity the poor Immigrant uit '68 over zichzelf heeft is niet waarschijnlijk. Zowel hij als Vatcher wonen al ruim een kwart eeuw in Amsterdam en dragen er met succes aan bij dat Nederland verder kijkt dan de polder plat is. Zoals deze week in club Pompoen, waar het repertoire van Robert Allen Zimmerman (1941) alias Bob Dylan, deze week alle eer wordt aangedaan. Mits men het kan stellen zonder Blowing in the Wind en Mr. Tambourine Man, allebei te vinden op minstens vijftig cd's.

Concert: Jewels and Binoculars, the Music of Bob Dylan door het trio van Michael Moore. Gehoord: 28/8 Pompoen, Amsterdam. Daar nog te horen tot en met 31 augustus.