Zwijgrecht 2

Terecht stelt Gijs van Oenen dat het zwijgen van Volkert van der G. de rechtsgang geenszins belemmert (Opinie, 26 augustus). Hoe graag we ook een verklaring voor diens moorddadig gedrag zouden hebben, voor het vaststellen van zijn schuld aan de dood van Pim Fortuyn is ze strikt genomen overbodig. Van Oenen gaat echter de mist in wanneer hij ervan uitgaat dat dwangvoeding slechts dient om te voorkomen dat de verdachte sterft vóór hij een bekentenis heeft afgelegd. Het enige wat nu nog telt is dat hij na uitspraak van de rechter ook daadwerkelijk zijn straf zal uitzitten.

De overheid mag niet toestaan dat de schuldige het heft in eigen handen neemt, en besluit de hongerdood te sterven. Met zijn aanslag op de publieke orde heeft hij zijn recht op zelfbeschikking verloren.

Er tussenuit knijpen voor de straftijd erop zit – dat druist tegen het rechtsgevoel van iedere fatsoenlijke burger in. Anders dan critici die de roep om dwangvoeding associëren met het verlangen naar lynchpartijen uit vroeger tijden, denk ik dat met genoemde overwegingen wel degelijk rekening gehouden moet worden.