Ingegraven in een vulkaan

In Happy Days (1961) schiep schrijver Samuel Beckett wellicht zijn vrolijkste personage: Winnie, een onverstoorbaar opgewekte dame van middelbare leeftijd. Winnie, keurig hoedje op, babbelt tegen haar man, over hoe geweldig het leven is (,,Another heavenly day'), over wat er op de steel van haar tandenborstel staat (,,gegarandeerd... puur en zuiver... varkenshaar'). Ze zingt liedjes van vroeger en citeert ,,onvergetelijke woorden' die ze ooit las. Ze haalt toiletartikelen en een parasol uit haar tas. Maar ook een pistool, waar ze verder niets mee doet. Haar man Willie leest de krant en mompelt wat.

Toch kunnen we moeilijk geloven dat Winnie echt gelukkig is. Niet in de laatste plaats omdat ze tot haar middel is ingegraven in een berg zand, later zelfs tot haar nek. In de verfilming van Happy Days – vanavond het laatste deel van de reeks Beckett on Film – wordt Winnie gespeeld door Rosaleen Linehan. Ze maakt er een gedenkwaardig dametje van. Onder het gebabbel laat ze zoveel van Winnie zien: humor, tederheid, liefde voor Willie, en ook een glimp van de beheerste wanhoop achter de glimlach. Totdat ze op het laatst haar goede humeur nog nauwelijks volhoudt, en de rimpels op haar gezicht door de pancake breken.

Hoewel de Nederlands-Canadese regisseuse Patricia Rozema – bekend van I've heard the Mermaids sing (1987) – Becketts talrijke, minutieuze regieaanwijzingen slaafs opvolgt, heeft ze het toch gewaagd om de locatie te wijzigen. Als een van weinigen in de reeks filmde ze niet in de studio, maar op Tenerife, op een vulkaan. In plaats van op de voorgeschreven verschroeide grasvlakte bevinden Winnie en Willie zich in rul zand. Rozema gebruikt warme, heldere kleuren: geel zand, roze huid, rood haar.

Happy Days was Becketts derde en laatste avondvullende toneelstuk. Na 1961 maakte hij steeds kortere en toenemend minimalistische stukken. Die korte werken leenden zich beter voor televisie dan de drie lange stukken. Het lijkt ook wel alsof de regisseurs van het korte werk in de reeks meer lef hebben gehad om met het medium te spelen. De regisseurs van de grote werken zitten te slaafs vast aan Becketts wetten, waardoor de films verfilmde toneelstukken blijven. Zeventig minuten lang louter verstilde, statische beelden vloekt bij de rest van het tv-aanbod. Je kunt Happy Days beter opnemen en op een zonnige zondagmiddag bekijken, met de gordijnen dicht.

Beckett on Film: Happy Days (Patricia Rozema, Ier./Eng.), Ned.3, 22.55-0.20u.