Het nieuws van 27 augustus 2002

Witte sokken

Eigenlijk had ik een stukje willen schrijven over de aardige Jan Siemerink, de Johnny Bosman onder de tennissers, die à la Eric Cantona in een keer met zijn sport stopt. Reden? Het muurtje begon van hem te winnen. En dan moet je wegwezen. Ik had een aardige column aan de sympathieke Rijnsburger willen wijden, al was het maar over het feit dat in alle stukjes over Jan Siemerink het woord Rijnsburger minimaal een keer voor komt. Maar dat stukje gaat niet door. Dat komt door een foto in een ochtendblad. Een foto van een hardloopwedstrijd in Zandvoort. Daar hield men de zogenaamde Blote Billenrace. Inderdaad: naakt hardlopen. Zwiepend klok- en hamerspel. Opwaaiende wapperborsten. De wedstrijd schijnt al vijf jaar te worden gehouden en ieder jaar is het succes groter. Meedoen is belangrijker dan winnen. Alle deelnemers ontvangen na afloop een driehoekig schaamvaantje. Op de foto zie ik voornamelijk mannen. Eentje heeft een zakdoek op zijn hoofd geknoopt. Is ook een vies gezicht zo'n kale knikker. Daar moet wat overheen. Opvallender zijn de blootlopers met Adidasjes aan hun naakte voeten. Niet een deelnemer, nee een groot aantal heeft de voeten geschoeid. Wat is dat nou voor getut? Bloot is bloot. En ze lopen nog op het strand ook. Zand dus. Domme korrels. Een weldaad voor je tenen. Onmiddellijk diskwalificeren die types. Bloot hardlopen met sportschoenen aan. Bij eentje zie ik nog sokken ook. Witte sokken uiteraard. Dat zijn de ergste. Mogen we die mensen het paspoort afpakken en zonder proces over de grens zetten? Ja, dat mag. Zuiver het land van de wittesokkentypes. Witte sokken in sportschoenen. De meest burgerlijke Nederlandse campingdracht. Alleen op het tennisveld mogen witte sokken gedragen worden. Moeten zelfs. Nooit een andere kleur sokken op een tennisveld. Siemerink zal ze niet meer dragen. Die is gestopt. Wie Siemerink is? De sympathieke Rijnsburger.

Dineren onder contract

In een aantal restaurants in Londen moet de klant voordat hij bepaalde gerechten krijgt voorgezet een contract tekenen waarin staat dat het restaurant niet aansprakelijk kan worden gesteld als de klant ziek wordt. Dat kan gebeuren na het eten van rood, of halfgaar vlees, dat mogelijk besmet is met de E-coli en salmonellabacterie. Planet Hollywood, All Bar One en Shoeless Joes behoren tot de restaurants die bereid zijn niet-gare hamburgers, worstjes en gehakt te serveren, mits de klant een handtekening en naam en adres achterlaat. Café Rouge serveert onder geen enkele voorwaarde rood vlees. De klant wordt vriendelijk en beleefd verzocht iets anders van het menu uit te kiezen. Restaurantcriticus Egon Ronay vindt die contracten absurd. Als iets gevaarlijk is, moeten ze het maar niet op de kaart zetten. Zonder contract kun je in Londen voor een steak tartaar of bijna rauwe hamburger terecht bij respectievelijk Chez Gérard en bij de Aberdeen Steak Houses. Het zijn niet de enige tekenen van de bezorgdheid om het welzijn van de klant. In Terence Conrans Le Pont de la Tour wordt de klant gewaarschuwd voor het gevaar van het drinken van alcohol tijdens het eten van oesters. Vandaag een recept voor een vleespastei van tataarse afkomst. Bereiding: wel de rozijnen een nacht in water en laat ze uitlekken. Bak de gesnipperde ui in olie zacht en glazig. Voeg het gehakt toe en bak het korrelig en gaar. Breng het op smaak met zout en peper. Leg de cirkel ontdooid deeg in een vorm die iets kleiner is dan het deeg, dat de rand moet bedekken. Bedek de bodem met gehakt. Dan een laag fijngehakt ei, gevolgd door de rijst. De laatste laag bestaat uit rozijnen. Dek toe met bladerdeeg. Druk de naden van het deegdeksel en die van de rand op elkaar. Besmeer de deksel met losgeklopt ei en melk. Bak de pastei circa 40 minuten in een voorverwarmde oven van 190 graden.