Uit

,,Toch jammer dat we niet meer in die Vagina's konden komen'', zei een man tegen zijn vrouw.

,,De Vagina-monologen'', zei zijn vrouw. ,,Nou én? We kunnen toch altijd nog een keer een kaartje kopen?''

Ze stonden vlak achter mij in de rij voor Bellevue, waar vanwege de jaarlijkse Uitmarkt in Amsterdam een cabaretvoorstelling door Tom Sligting zou worden gehouden. Ik had nog nooit van Tom Sligting gehoord, en daarom leek de kans me groter dat ik een plaatsje kon bemachtigen. Misschien was hij wel een nieuw cabaretfenomeen in de dop, je kon nooit weten. Op de Uitmarkt zijn de voorstellingen gratis omdat ze als een soort kennismaking zijn bedoeld. Het gevolg laat zich raden in een land waar men het liefst voor een dubbeltje (`vijf eurocent', maar dat klinkt niet) op de eerste rij zit: een massale toeloop die ontmoedigende rijen voor de zalen veroorzaakt.

Maar Sligting kon me niet meer ontgaan. Er pasten ruim negentig mensen in het zaaltje, en daar hoorde ik nog net bij. Een jongeman van de organisatie had de rij een kwartier eerder geïnspecteerd en een meter achter mij koeltjes vastgesteld: de mensen zullen vanaf dit punt vermoedelijk niet meer binnen kunnen. Een warm gevoel van uitverkorenheid doorstroomde me. Het weerhield de mensen achter mij er niet van om te blijven staan waar ze stonden. Hoop doet wachten.

Ik bevond me in een groepje met enkele echtparen en een frêle, jonge vrouw van Indonesische afkomst die, merkwaardig genoeg, met een nogal Duits accent bleek te spreken. Ik raakte met haar in gesprek. Zij bleek, net als ik, het een en ander van cabaret te weten, en dat schept algauw een band(je) als je een poosje op zo'n stoep moet antichambreren.

Nu begon ook een van de echtparen zich, geheel ongevraagd, met onze poging tot conversatie te bemoeien.

,,Je moet maar afwachten of zo'n Sligting wat is'', zei de man.

,,Wij komen net van Patrick Stoof af, maar die viel nogal tegen'', zei zijn vrouw. ,,Een beetje te soft. Wel aardig, maar niet goed genoeg.''

,,Het cabaret van nu moet hard en direct zijn'', vulde haar man aan. Hij klonk als een voetbalcoach die zijn jongens op het hart bindt dat ze geen mietjes zijn. De Indonesische knikte, wat me een beetje van haar tegenviel.

,,En de artiest moet zich op zo'n Uitmarkt in een half uur voor het publiek waarmaken'', zei de vrouw. ,,Anders ga je er nooit meer heen.''

De Uitmarkt als valkuil voor artistieke aspiraties, zo had ik het nog niet bekeken, maar het klonk niet onaannemelijk. Inmiddels ontstond, na een half uur wachten, eindelijk beweging in de kopgroep. We mochten naar binnen! Ik liet, beleefd als altijd, de echtparen en de Indonesische voorgaan en wilde juist het pad naar het Walhalla opgaan, toen een vrouwelijke controleur ,,Halt!'' riep. Ze had via een koptelefoontje de instructie gekregen dat Bellevue aan zijn taks zat. Mijn protesten baatten niet. De echtparen liepen door en de Indonesische, die ik nog het verschil tussen Hans Teeuwen en Theo Maassen had willen uitleggen, wierp me een blik toe van ik-kan-het-ook-niet-helpen.

Ik begreep dat ik een ontzaglijke kans had gemist. Tom Sligting!