The Weary Boys

Terwijl er in dit land nog steeds mensen rondlopen die denken dat countrymuziek een stoffige aangelegenheid is voor mensen die vooral geïnteresseerd zijn in line-dancing, zijn er in Amerika legioenen ex-grungers, -punkers en wat al niet, bezig met hard-core country.

Dat dit tot wonderschone resultaten kan leiden bewijzen The Weary Boys: countrytraditie gekoppeld aan rockrebellie. Met een snare drum, een bonkende contrabas, een prettig gestoorde viool en twee gitaren die doen alsof ze nog nooit van vervorming gehoord hebben. Het heeft een intensiteit als van de band van Johnny Cash uit de tijd van Folsom Prison, en de stemmen van Darren Hoff en Mario Matteoli mengen zich soms als die van The Everly Brothers vóórdat die beroemd werden.

Je zou het retro kunnen noemen, als het niet gespeeld werd met een enthousiasme alsof ze de muziek nu, al spelend zelf aan het uitvinden zijn. En bovendien zitten er genoeg vervreemdende elementen in, zoals de wringende vioolsolo in Bill Monroe's `Dark as the Night'.

En nooit zou Hank Williams hebben kunnen vermoeden hoe zijn `Ramblin Man' hier erdoor gejast zou worden, als was het een pauzenummer in het circus. Met een zanger die doet of hij een kruising is van Frankie Laine en de een of andere gladgeschoren bink uit een after-shavereclame.

The Weary Boys. Import Plaatboef, 020-4228777 www.plaatboef.com