Queens of the Stone Age

Toen Queens Of The Stone Age in 2000 Rated R uitbrachten, bleek de honger naar nieuw gitaargeweld zó groot dat zelfs de meest stijle indiesnob er de redding van de rock & roll in zag. Dat de Queens, die voortkwamen uit de lamlendige stonerrock, hun verkwikkende bondigheid regelrecht uit de door diezelfde snobs zo verfoeide hardrock van de jaren zeventig haalden, verzwegen ze maar.

Dat zal hen geen tweede keer lukken, want op het nieuwe album Songs For The Deaf, dat vandaag verschijnt, doen Josh Homme en kornuiten alles wat de Indie-God ooit verboden heeft. Deep Purple citeren, hardrockkoortjes zingen, ja, zelfs gitaarsolootjes in een stereo-gevecht mixen. Af en toe schiet je dan ook onwillekeurig in de lach om de humorloze cliché's in de slechtere songs, die vrijwel allemaal gezongen worden door Mark Lanegan.

De betere songs daarentegen zijn ook gelijk tien keer beter dan het oude werk. Harder, en veel overtuigender in de akkoordenwisselingen.

De aangenaam bescheiden zang van Homme is dé uitkomst voor dit genre en met de gastrol van voormalig Nirvanadrummer Dave Grohl krijgt de muziek het tempo dat ze verdient. Dit maakt ruim de helft van deze plaat om te smullen. Hardrock, ja, maar dan wel zo betoverend gespeeld dat je niet wachten kunt deze band live aan het werk te zien.

Queens Of The Stone Age, Songs For The Deaf; Interscope/Universal 493 436-2