Freek met groot orkest

Freek de Jonge zit 35 jaar in het vak, zegt hij, en nooit eerder stond hij op het toneel met zo'n groot orkest. Het eerste is maar één jaar overdreven, en het tweede geheel juist: het Metropole Orkest telt 55 muzikanten, inclusief dirigent Dick Bakker. Hun samenwerking, onder de toepasselijke titel Parlando, duurt twee weken en blijft beperkt tot twee theaters. Een unieke combinatie was het dus al bij voorbaat.

Maar ook geslaagd? In allerlei opzichten wel. Herhaaldelijk gaan de cabaretier in zijn ceremoniemeesterskostuum en het orkest met de Parlando-logo's op de borst wonderwel samen. Als de muziek de illustraties levert bij een verhaal, bijvoorbeeld: het themaatje van Paris s'éveille als het over een vroege ochtend in Parijs gaat, een Peter en de wolf-achtige soundtrack bij een als schimmenspel opgevoerde parabel, of het massaal uitgespeelde This is a man's world van James Brown bij een opzwepende vertelling over een jongetje dat door zijn vriendjes als kop van Jut wordt gebruikt.

En ook maakt Freek de Jonge volop gebruik van het orkest om te zingen wat hij eerder al eens heeft gezongen (Dankzij de dijken) en wat hij graag nog eens wilde zingen. Soms barst hij uit in de geëxalteerde declamatie waarin hij excelleert, en soms is hij de serieuze chansonnier – niet in alle nummers even geslaagd, omdat zijn zangstem over een beperkt aantal expressiemogelijkheden beschikt. Maar af en toe is het raak. Zoals in een scabreuze versie van het Brel-chanson De nuttelozen van de nacht en een lieftallige, nadrukkelijk aan zijn vrouw Hella opgedragen bewerking van Je t'aime tant, eveneens van Brel, begeleid door een teergestemd strijkkwintet uit het orkest. Hella de Jonge, wier portret tijdens dat nummer wordt geprojecteerd, is ook ditmaal verantwoordelijk voor de vormgeving: verrassende attributen, passende aankleding en visuele effecten die Parlando opfleuren.

De opzet – de conférences als aanloop naar de liedjes – maakt het Freek de Jonge echter moeilijk de boog een avond lang gespannen te houden. Grap op grap stapelen, zoals in zijn reguliere programma`s, is lastig. Hij kan niet te lang blijven doorpraten. Een paar keer stuwt hij de voorstelling op met oude moppen en nieuwe verhalen, en ook fantaseert hij er vindingrijk op los over de wijze waarop tegenwoordig politici worden geworven. Maar het orkest kan niet te lang werkloos blijven, de muziek wacht, de conférencier moet afronden en voert dan maar een futloos messenwerpersparodietje op, omdat daarbij muziek kan worden gemaakt.

Parlando is zodoende lang niet de beste voorstelling die hij in die 34 jaar heeft gespeeld, maar dat is, denk ik, ook nooit de bedoeling geweest.

Voorstelling: Parlando, door Freek de Jonge met het Metropole Orkest o.l.v. Dick Bakker. Gezien: 24/8 in theater Carré, Amsterdam. Aldaar t/m 1/9, en in Nieuwe Luxor, Rotterdam 3 t/m 7/9. Inl. (0900) 0191, www.freekdejonge.nl