`Eerst via de VN, dan pas alleen'

Delen van het artikel gisteren in The New York Times van de Amerikaanse oud-minister van Buitenlandse Zaken James Baker.

Voor oud-minister Baker is het niet de vraag óf Saddam Hussein ten val moet worden gebracht, maar hóe. Hij schrijft: ,,De enige realistische manier om regimeverandering in Irak uit te voeren is het toepassen van militair geweld, waaronder voldoende grondtroepen om het land te bezetten (met inbegrip van Bagdad), het huidige leiderschap te onttronen en een nieuwe regering te installeren. Iedereen die denkt dat regimeverandering in Irak met iets minder dan dit kan worden bereikt, is eenvoudigweg niet realistisch. (...)

,,De kosten in alle gebieden zullen veel groter zijn, net als de politieke risico's, zowel binnenlands als internationaal, als het erop uitdraait dat we het alleen moeten doen of slechts met één of twee andere landen. De president moet zijn best doen om zijn adviseurs en hun plaatsvervangers ervan te weerhouden hun meningsverschillen publiekelijk uit te spelen en proberen iedereen op één lijn te krijgen. (...)

Baker verwijst naar de wapeninspecteurs van de Verenigde Naties die in 1998 het land verlieten nadat Irak voorgoed de medewerking met hen had opgezegd. ,,De Verenigde Staten moeten aanname bepleiten door de VN-Veiligheidsraad van een simpele en onverbloemde resolutie die eist dat Irak zich onderwerpt aan indringende inspecties op elk moment, op elke plaats, zonder uitzonderingen, en die alle noodzakelijke middelen om haar uit te voeren goedkeurt. (...)

,,Sommigen zullen betogen, zoals in 1990 werd gedaan, dat het streven naar goedkeuring van de VN en die dan niet krijgen, onze positie zou verzwakken. Ik ben het daar niet mee eens. Door voor te stellen om op die manier door te gaan, zullen we het juiste doen, zowel politiek als inhoudelijk. We zullen zorgen dat we het morele gelijk aan onze kant hebben en de last van het steunen van een bandietenregime en de verspreiding van massavernietigingswapens bij elk land leggen dat `nee' zegt. De geschiedenis zal geen vriendelijke rechter zijn voor degenen die liever zaken willen doen dan het juiste te doen.

,,En zelfs als de regering faalt in de Veiligheidsraad, staat het haar nog steeds vrij door Iraks negeren van de resoluties van de internationale gemeenschap aan te halen en misschien Artikel 51 van het VN-Handvest dat een land het recht op zelfverdediging garandeert om de kosten tegenover de voordelen van het alleen-doorgaan af te wegen.

,,Anderen zullen betogen dat deze aanpak Saddam een uitweg zal bieden omdat hij er mee akkoord kan gaan en dan weer begint met bedrieg-en-terugtrektactieken die hij gebruikte tijdens het eerste inspectieregime. De eerste keer dat hij zijn toevlucht neemt tot deze tactieken, moeten wij alle middelen toepassen die nodig zijn voor regimeverandering. En de internationale gemeenschap moet tijdens het debat in de Veiligheidsraad weten dat dit het Amerikaanse beleid zal zijn.

,,We moeten openlijk erkennen dat ons probleem in het bewerkstelligen van regimeverandering moeilijker wordt gemaakt door de manier waarop ons beleid in het Israëlisch-Arabische conflict in de wereld wordt opgevat. Helaas, in de internationale politiek, net als in de binnenlandse politiek, is de perceptie soms belangrijker dan de realiteit. (...)'' Baker bepleit hervormingen en een einde aan het geweld door de Palestijnen en een terugtrekking van Israëlische troepen naar de posities van voor september 2000 en een onmiddellijk einde aan de nederzettingenpolitiek.

Baker concludeert dat een internationale coalitie Bush zal helpen in eigen land. ,,Dat zou helpen bij het bereiken van de voortdurende steun van de Amerikaanse bevolking, een noodzakelijke vereiste voor elk succesvol buitenlands beleid.''