Strafjarenmaximium 1

Het jaarverslag 2001 van het openbaar ministerie (OM) vermeldt dat in vergelijking met negen andere (westerse) landen Nederland te maken heeft met een omvangrijke criminaliteit. Het aantal misdrijven per aantal inwoners is bijna twee keer zo groot als in Oostenrijk en ook beduidend groter dan in de VS. Ook als diefstal van fietsen buiten beschouwing wordt gelaten, neemt Nederland een koppositie in. Zo is de instroom van zaken bij het OM waarbij sprake is van geweld tegen personen, in de afgelopen vijf jaar met 19,6 procent toegenomen.

Naast een toename van het aantal taakstraffen met 18 procent gedurende het afgelopen jaar is ook het aantal door de rechter opgelegde vrijheidsstraffen met 14 procent gestegen. Er is dus meer celcapaciteit nodig, en er is dan ook (politieke) moed nodig om die nare werkelijkheid onder ogen te zien en geld om nieuwe gevangenissen te bouwen.

Echter, in plaats van te pleiten voor meer celcapaciteit stelt (de redactie van) NRC Handelsblad in het hoofdartikel van 16 augustus voor aan ieder lid van het OM een strafjarenmaximum op te leggen. Deze werkwijze zou dan de overbelasting van het gevangeniswezen moeten voorkomen, omdat zo het aantal in een jaar door het OM te requireren strafjaren zou worden aangepast aan de beschikbare celcapaciteit.

Dit volstrekt kolderieke idee kan in de praktijk ertoe leiden dat zo rond eind oktober een officier tegen een verdachte van ernstige geweldpleging niet meer dan 6 maanden kan eisen, omdat deze officier in de maanden daaraanvoorafgaand al tegen een bende gewapende overvallers samen 30 jaar heeft geëist en daarmee zijn strafjarenmaximum voor dat jaar heeft verbruikt.

Afgezien van het kolderieke van het idee is veel zorgwekkender dat dit idee (zoals vrijwel alle denkbeelden omtrent misdaadbestrijding die in linkse kringen heersen) slechts de misdadigers tot voordeel strekt.