EUFORIE

De verliezers weten het al, maar de winnares lijkt het nog niet te beseffen dat ze hen heeft verslagen. Wat aarzelend gaan de armen van Ellen van Langen de lucht in nadat ze de gouden medaille heeft gewonnen op de 800 meter tijdens de Olympische Spelen van Barcelona. Na die korte aarzeling krijgt de emotie de overhand en wordt er volop gejuicht, geschreeuwd, gehuppeld en uiteraard gehuild waarna de onvermijdelijke ereronde met de Nederlandse vlag volgt. Al blijft er ook daarna op haar uitgewoonde gezicht, met die verweesde blik, nog lang een zweem van ongeloof zichtbaar, hoewel de race precies zo was verlopen als ze vooraf had gedacht. Ongeloof dat ze misschien ook onder woorden bracht, toen ze nog op de baan met haar (in die tijd nog niet alomtegenwoordige) mobiele telefoon een naaste op de hoogte bracht van de uitslag.

Feest werd het wel daarna. Er volgt een door buurtgenoten georganiseerde rijtoer en een huldiging in de Pijp in Amsterdam. Van Langen mag een jaar lang gratis ijs komen eten in de plaatselijke ijssalon. En dan zijn er nog de officiële festiviteiten: de rondrit in Den Haag samen met de andere medaillewinnaars, de koninklijke onderscheiding en de ontvangst door de koningin.

De overwinning in Barcelona was letterlijk het hoogtepunt in haar atletiekloopbaan. Daarna sloegen de blessures weer toe en heeft Van Langen geen grote wedstrijd meer gewonnen. Zou ze dat met haar tranen op het Spaanse schavot hebben voorvoeld?

Dit is het tweede deel in een serie over vreugde in en rond de sport