Eric Watson

De dag heeft besloten om lui te zijn en ergens uit een open raam waait lome en langzame pianomuziek. Vindt de pianist het eigenlijk te warm om te spelen en vermijdt hij daarom virtuoos vertoon? Of is het een kwestie van karakter dat hij van de meeste stukken alleen de kern laat horen: de melodie en de akkoorden? Opvallend is ook dat hij tussen de bedrijven nogal lange stilten laat vallen. Slaat hij een blad om, neemt hij een slok?

Zijn repertoire getuigt van goede smaak: over `Blue in Green' van Bill Evans en Mal Waldrons `Left Alone' kan zelfs een boze buurman zich niet beklagen, laat staan een verre luisteraar die volstrekt ledig op zijn balkon zit. En net wanneer de laatste begint te verlangen naar iets snels en heftigs, zet de pianist zijn laatste punt.

De Parijzenaar Eric Watson dacht op 16 augustus 2001 een uur lang hardop onder de titel Sketches of Solitude. Maar wie de zomer uitkiest om eenzaam te zijn weet natuurlijk dat er altijd iemand in de buurt is.

Eric Watson: Sketches of Solitude Night Bird Music 1005