Koning der niksnutten

Gevraagd naar zijn dagelijkse bezigheden antwoordt Hippo (Hippolyte Girardot), een van de sympathiekste lanterfanters uit de filmhistorie, in Éric Rochants Un monde sans pitié (1990) laconiek: ,,Que dalle!'' - helemaal niks. De dialoog die daaruit voortvloeit lijkt stiekem model te hebben gestaan voor het gesprek tussen de bij zijn moeder wonende laat-twintiger Hlynur (Hilmir Snaer Gudnason) en begin-veertigster Lola (Victoria Abril) in de IJslandse komedie 101 Reykjavik.

,,What plans have you made for your life?'', vraagt de door moeder Berglind (Hanna María Karlsdóttir) te eten geïnviteerde flamencolerares. ,,Nothing'', is Hlynurs droge repliek. ,,What kind of nothing?'', wil Lola weten. ,,The nothing kind of nothing.'' Het is duidelijk: de notoir langslapende en voor het Arbeidsbureau onbemiddelbare Reykjaviker hééft een plan, dat door de warmbloedige Spaanse in een wilde nieuwjaarsnacht grondig wordt gedemonteerd. Wanneer Lola en mama Berglind meer blijken te delen dan louter vriendschap en een joint, kraakt Hlynurs couch potatoe-leventje als het ijs van de gletsjers die de woeste panorama's van IJsland markeren. Ondanks de scabreuze familieperikelen – topmateriaal voor een volvette aflevering van Jerry Springer – ontstijgt Baltasar Kormákurs regiedebuut (naar een roman van auteur Hallgrímur Helgason) het wegwerpcynisme dankzij aandoenlijke personages en humor die zwart ziet van Hlynurs dissidente kijk op het arbeidsethos, het familieleven en de zin van het burgermansbestaan. Kormákur, als acteur onder meer te zien in deze film en in Fridrik Thór Fridrikssons Devil's Island (1996) en Angels of the universe (2000), is overigens met Damon Albarn (voorman van de Britpoppers Blur) mede-eigenaar van Kaffibarin, de hippe en grensoverschrijdend populaire Reykjavikse kroeg waar Hlynur en z'n makkers doorzakken en met zo minimaal mogelijke inspanning trachten om een weekendwip te scoren. Albarn tekende met ex-Sugarcubes-man Einar Orn Benediktsson voor de soundtrack, met redelijk beschonken versies van de Kinks-evergreen Lola als Leitmotiv. Bij alle geestigheid ontwikkelt het warm gefotografeerde 101 Reykjavik zich geleidelijk tot een steekhoudend verhaal waarin drama en komedie elkaar aanvullen en zelfs koning der niksnutten Hlynur onvermoed uit zijn lethargie breekt. Iceland: Ten points.

101 Reykjavik (Baltasar Kormákur, IJsland/Denemarken/Noorwegen/ Frankrijk, 2000), Ned. 3, 23.25-0.55u.