Mutsenvanger

Een televisierecensent in de zomer is als een schaatsverslaggever in de Sahara.

Van tevoren leek het zo'n aardige onderneming: vijf dagen schrijven over een verloederend medium in een verloederende samenleving. Een paar hartenkreten die weliswaar het tij niet zouden keren, maar wellicht een zeldzame gelijkgestemde zouden troosten en vermaken.

Ik zat boordevol plannen. Ik zou de KRO eens vakkundig uitfileren, de zendgemachtigde die de afgelopen jaren met formules als Spoorloos, Nirvana, Vurige Tongen, Kruispunt (en hoe heet dat programma waarin een blije, roomse melkmuil beroemde Nederlanders in een bus lokt om ze over God door te zagen?) het begrip klef een nieuwe dimensie heeft gegeven.

Dik dertig jaar na de rest van Nederland heeft de KRO/RKK de emotie ontdekt en er meteen zijn handelskenmerk van gemaakt. Memories, Liefde, ,,het gevoel dat je wil delen.'' Waar vroeger meneer pastoor tegen fulmineerde maakt vandaag onderdeel uit van de huisstijl: zogende ongehuwde moeders, kirrende nichten, iedereen is lief. En die vrouwen die deze empathische seances presenteren! Het lijkt wel of de KRO geen talentscout, maar een mutsenvanger in dienst heeft. Doch zie: het is hartje zomer en al het reli-sentiment staat op een laag pitje. Het enige geschut dat gisteren werd ingezet om mijn kwakkelende mensenliefde op te vijzelen was een herhaling uit de reeks Zo ken ik iemand. Deze aflevering heette `Geluk en Zaligheid' en daar was de bisschop van Breda via een cynische nepdetective naar op zoek.

Eerst deed de wanhopige speurder zijn beklag over het feit dat hij geen gevoelens had, maar godzijdank ontmoette hij een weduwe die na de dood van haar man theologie was gaan studeren en die nu een steen koesterde waarvan de gaten de poreusheid van het leven voorstelden. Zo'n steen was als het ware het fundament waarop je verder kon bouwen. De geplaagde detective voelde zich daardoor al flink opgeknapt en maakte met haar een gezellige strandwandeling. Toen hij als klap op de vuurpijl nog een non tegenkwam die tegen hem zei: ,,Als jij niet meer kunt hopen, zal ik voor je hopen'', nou, toen kon zijn geluk helemaal niet meer op. Kijkers blijken van deze serie ook cd's te kunnen kopen bij de KRO/RKK en via het internet leveren zij zelfs 24 uur per dag geluk en zaligheid aan huis.

Ik tastte na de aftiteling meteen naar de fles. Is het niet merkwaardig dat op sigarettenpakjes met grote letters vermeld moet staan dat de inhoud schadelijk is voor de gezondheid terwijl dergelijke programma's zonder begeleidende waarschuwing mogen worden uitgezonden?

Na deze vertoning op Nederland 1 begon op het derde net meteen Kabouter Plop. En dan zijn er nog mensen die durven zeggen dat de publieke omroep geen kwaliteit biedt!

Ik was ook voornemens om de EO eens een goede beurt te geven. Iedereen weet dat God niet bestaat en als-ie toch zou bestaan, dat-ie niet deugt. Iedereen, behalve de EO. En uitgerekend de EO, opgericht om de lof van de Schepper te zingen, confronteert ons dag in dag uit met Zijn mislukkingen. Deze omroep is de onbetwiste marktleider op het gebied van de medische reality-tv: Chirurgenwerk, Ziekenhuisspecials, Kinderen met kanker. Ziekte en dood als handelswaar, praise the Lord. Van René Stokvis, de vrije producent die zich in dit soort leedvermaak specialiseert, is de EO de belangrijkste afnemer. Maar zie: het is zomer en dus worden wij maar mondjesmaat bedeeld met gehandicapten, zieken en stervenden. Dinsdag zond de EO gelukkig nog wel Intensive Care uit, waarin ,,dankzij verfijnde en geduldige neurochirurgie een tumor werd verwijderd vlakbij de gehoorzenuw van een klavecimbelspeler''. Volgens de producent zijn zulke uitzendingen informatief. ,,Je zult het maar hebben.''

Het risico schijnt één op een miljoen te zijn. Ongeveer evenveel als kans op ijzel in de woestijn.