Micaela Kross

Che Guevara en Fidel Castro. Dat waren de mannen waar Micaela Kross (37) vroeger bij het ontbijt tegenaan keek. Haar vader – een in Suriname geboren neerlandicus – was overtuigd communist en hij stond erop dat de posters van de twee revolutionairen in de huiskamer hingen. Het gedachtegoed van de `zorgende samenleving' werd Micaela in de Nijmeegse wijk Neerbosch Oost dan ook met de paplepel ingegoten.

En nog steeds is de zakelijk directeur van Nyfer, het economisch instituut van de Universiteit Nijenrode, een bevlogen mens. Nu Eduard Bomhoff minister is geworden, trekt Kross samen met econoom Leo van der Geest de kar in Breukelen. Terwijl Van der Geest zich met de inhoud bezighoudt, doet Kross de acquisitie, de financiering en het personeel.

Nyfer profileert zich als wetenschappelijke denktank van overheid en bedrijven. Kross is niet verantwoordelijk voor de conclusies en adviezen van Nyfer, maar wordt desondanks gedreven door idealen, zegt ze. ,,Economie gaat om mensen. Ik wil de samenleving zo helpen inrichten dat zij zich kunnen ontwikkelen.''

Voor haar komst naar Nyfer werkte Kross als stadsdeelmanager van Bos en Lommer bij de Amsterdamse welzijnsorganisatie Impuls. Vorig jaar nog sprak zij in een tv-documentaire met Felix Rottenberg vol passie over de problemen van Bos en Lommer. ,,Maar ze is geen hemelbestormer uit de jaren zeventig'', zegt Kristine Leenman, die veel met Kross heeft samengewerkt toen zij bij Impuls werkte en die haar persoonlijk kent. Ze is gedreven, maar zeer zakelijk en precies, zegt Leenman. Dat was ook de reden dat ze haar vorige werkgever de wacht aanzegde. ,,Een beetje een rommeltje was het wel bij Impuls'', zegt Kross zelf.

Ze werd aangenomen bij Nyfer, omdat ze ,,een goed manager is en affiniteit met het maatschappelijk debat heeft'', zegt collega-directeur Leo van der Geest. Haar netwerk en kennis van economie moet ze echter nog vergroten. Kross heeft geen wetenschappelijke achtergrond in de economie. Ze studeerde scheikunde en wilde vroeger bij een groot chemisch bedrijf werken. Daar zag zij vanaf toen ze een kind kreeg. Ze werd docent scheikunde op de middelbare school en belandde uiteindelijk op vrijwillige basis in het welzijnswerk.

Ze klom snel op en gaf op haar 34ste bij Impuls leiding aan driehonderd mensen en was verantwoordelijk voor een omzet van 6 miljoen euro. Kross is ambitieus, zoals ook blijkt uit haar politieke carrière. Ze is lid van de PvdA en zat in het bestuur van de Evert Vermeer Stichting, een denktank die aan de PvdA gelieerd is. Bovendien schopte ze het in 1999 tot kandidaat voor de Eerste Kamer. De PvdA haalde echter te weinig zetels om haar een plek in de senaat te geven. Als zakelijk directeur van Nyfer wil Kross niet politiek actief zijn. Het instituut moet immers onafhankelijk advies geven.

De diversiteit van Nyfer wordt het stokpaardje van de zakelijk directeur. ,,Nu Eduard er niet meer is, heeft Nyfer niet meer één boegbeeld'', zegt ze. Eduard Bomhoff was jarenlang hét gezicht van Nyfer. Hij verliet dit jaar zowel Nyfer als de PvdA om minister van Volksgezondheid te worden voor de LPF. ,,Ik wil onze pluriformiteit uitdragen'', zegt Kross. ,,Meer externe wetenschappers aantrekken en de wereld laten zien hoe divers ons instituut is.''