Intieme rock van Counting Crows

Eigenlijk hoort de muziek van de Amerikaanse popgroep Counting Crows bij de herfst. Ze klinkt melancholiek, traag en donker met zo nu en dan een stormachtige passage. Counting Crows debuteerde in 1993 met het toepasselijk getitelde August And Everything After; herfstige muziek met doorleefde zang van Adam Duritz en de folkachtige warmte van accordeon, mandoline en akoestische gitaar. Het nieuwe, vierde album Hard Candy is hooguit wat steviger dan het voorgaande, maar doet het uitgangpunt van beschaafd swingende openhaardmuziek geen geweld aan. Romantisch, ook. De fans kwamen gisteren overwegend in stelletjes naar de uitverkochte Music Hall, die in de tropische hitte voller leek dan ooit.

In feite maakt Counting Crows singer/songwritermuziek in rockverpakking, waarbij gezegd moet dat de groep uitstekend in staat is een groot publiek te bespelen. Op het eerste gezicht zien ze eruit als een stel duffe wis- en scheikundeleraren, met de corpulente Duritz als schijnbare tegenpool van de stoere frontman. Hij heeft de innemende uitstraling van een zingende teddybeer. Nieuwkomers bij dit grootste Counting Crows-concert in Nederland tot nu toe, begroette hij met een welgemeend `welkom thuis'. Zijn gruizige stem is niet opdringerig, maar draagt ver. De zanger van het onlangs in deze zaal optredende Coldplay zou eens bij Duritz in de leer moeten, hoe je zonder decor of andere kunstgrepen intimiteit kunt kweken in zo'n onpersoonlijke betonkolos. Desnoods van achter de piano zoals in The long December, het nummer dat model heeft gestaan voor driekwart van het repertoire van Counting Crows-bewonderaars Bl⊘f.

In de muziek van Counting Crows zijn de invloeden van Bob Dylan, Van Morrison en andere voorbeelden van klassieke rockmuziek nooit ver weg. Het accoordenschema uit Dylans Like a rolling stone werd dankbaar geplunderd, onder meer voor het rockende titelnummer van Hard Candy. Een nieuw nummer droeg de titel Richard Manuel Is Dead en klonk inderdaad als een pastiche van de muziek van The Band, de groep waar Manuel deel van uitmaakte. Met de samenzang zat het wel goed, vooral op die momenten waar het publiek de refreinen mocht invullen. Goodnight Elisabeth, Omaha en het meeslepende Rain King kregen de kampvuur-uitvoering, met veel publieksparticipatie en een maximum aan sfeer in de zaal. Een cover van Joni Mitchells Big yellow taxi zaaide tweedracht, want was dit niet hetzelfde lied dat een paar jaar geleden door Janet Jackson werd gesampeld? Het paste uitstekend in een sfeervol concert, dat voorbij ging als een ietwat verhitte, maar verder rimpelloze herfstavond.

Concert: Counting Crows. Gehoord: 19/8 Music Hall, Amsterdam.